Ben twijfelt...

De uitstervende oesters

2009-06-29T09:32:00.004+02:00

Het is gedaan, dames en heren. Ik heb 325 stukjes geschreven, bijna elke dag één. Ik heb dus bewezen dat het gemakkelijk kan. Ik heb dat bewezen voor mezelf.
Dit is het laatste stukje.

Tabee.
Ik ga verder op BBZ en natuurlijk op Ben, je bewéégt!

Ik ben te lui om het even uit te zoeken

2009-06-28T00:29:00.007+02:00

‘If you wond lissen Hatzidakis the Greek komponist! Thanks!’
Deze mededeling ontving ik de afgelopen weken meermalen. Ik ken de muziek van die meneer Hatzidakis niet. Het zal wel een vrolijke potpourri zijn, nietwaar. De Frans Bauer van Griekenland misschien?
Ik heb er niet naar gezocht.
Dat doe ik normaal ook niet. Als er iets uit het leven van Jan Peter Balkenende in het nieuws is, zoek ik dat ook niet op. Als er iets uit het leven van zeg Anton Tsjechov bekend wordt, zoek ik dat wél op.
Zo was ik van de week zeer geïnteresseerd in het leven en de dood van Karel Boyle (1953-2008). Ik heb hem gekend. We hebben samen gestudeerd (‘gelanterfand’) aan de Universiteit te Leiden. Karel deed daar, zeg maar, het leven. Ik deed daar de overledenen. Tolstoj, Poesjkin, Garsjin.
Karel bestudeerde voornamelijk wat we nu met de uitstervende oesters moesten doen.
Zijn dood is nog steeds een mysterie.
Feiten: om half zeven ’s avonds komt hij thuis bij zijn liefhebbende vrouw Carla. Carola, neem me niet kwalijk. Ze wil, om wat voor reden ook, Carola genoemd worden. Een lieve vrouw, daar niet van, maar ja. Als je Sonja heet, dan moet je later niet gaan vertellen dat je eigenlijk Sonoja heet.
Feit nummer twee. Een half uur later wordt Karel dood gevonden in zijn fauteuil. Carla, pardon Carola, belt de ziekenwagen, de politie komt er natuurlijk achteraan. De lijkschouwer kan geen enkele natuurlijke doodsoorzaak aanwijzen.
Volgende feit: Karel was wel niet van de blauwe knoop, maar hij dronk toch weinig. Hij rookte ook niet, blowde niet, gebruikte geen cocaine enzovoorts.
Een plotselinge hartstilstand, zei Carla. Carola, bedoel ik.

Het is een grote opluchting

2009-06-27T00:04:00.006+02:00

Je wenst natuurlijk niemand dood of zelfs ziek. Maar nu zijn er twee Amerikanen gestorven: Farrah (Sarah, misschien? Ik ben te lui om het even uit te zoeken) Fawcett en Michael Jackson. Over die twee zijn een paar dingen te bedenken.
Eerst maar eens mevrouw Fawcett. Die acteerde indertijd zo hemeltergend slecht in Charly’s Angels, dat alleen haar aanwezigheid in die serie voor mij aanleiding is geweest de tv uit te doen. Ze kan verder heel uitstekende kwaliteiten hebben, hoor, maar als actrice was ze een nul.
Dat zo iemand eens een keer dood gaat, dat kan gebeuren. Niets vreemds.
Michael Jackson is een ander geval. Er wordt van hem gezegd: hij heeft de popmuziek opnieuw geschreven in de jaren tachtig. Ik weet niets van de popmuziek van de jaren tachtig, maar ik weet één ding: hij heeft niets opnieuw geschreven. Hij páste gewoon in die jaren tachtig. De jaren van het grote graaien, die nog een tien of vijftien jaren doorgang zouden vinden.
Met het geld dat hij in die jaren tachtig verdiende, heeft M. Jackson Neverland opgericht, een kindersprookjestuin.
En dat zou gekomen zijn, zeggen nu Ad Visser et cetera, omdat het in zijn jeugd al zo fout was gegaan. Hij kon alleen met kinderen omgaan. Ja, misschien is het fout gegaan in zijn jeugdjaren. Misschien is het wel fout gegaan van zijn vijfde tot, miljoenen dollars later, zijn twintigste jaar. Maar een mens groeit toch op, zou ik zeggen.
Als je vijftig jaar bent geworden, weet je: het is anders dan toen ik tien of twintig was. Tenzij je helemaal crazy bent.
Dus: het is jammer dat hij die Demerol heeft zitten slikken (dat weet iedere gebruiker), het is ook jammer dat hij zichzelf blank heeft laten maken en zich de lippen van Elizabeth Taylor heeft aangemeten en de neus van ik zou echt niet weten wie.
Het is allemaal jammer, maar God, wat een genoegen dat we zijn muzak niet meer hoeven horen!

We zijn ontzettend blij

2009-06-26T00:14:00.003+02:00

Maar blij zijn we vooral voor onze Here Jezus. Nu kan hij niet meer beledigd worden, na dit wetsontwerp. Het is een grote opluchting voor al onze protestanten, waar ook, dat dat niet meer is toegestaan.
‘Dus een schurk kun je Jezus dus niet meer noemen?’
Uiteraard niet.
‘Of een flauwe slaaf?’
Uiteraard ook niet.
‘Een slaaf?’
Ook dat mag niet meer.
‘Wat mag je dan wél van die man zeggen?’
Die man, dat is al verboden.
‘Of neem: een humorloze vent?’
‘Nee, dat mag ook niet meer.
‘Terwijl dat toch de enige echte waarheid is.’
Mag niet!
‘Dus ik mag Jezus — die volgens mij nooit bestaan heeft — niet een onverstandige kerel noemen?’
Dan spreekt u in strijd met de wet, inderdaad.
‘Terwijl het een zeer bekakt persoon was.’
U gaat wel zéér ver, meneer!
‘Leest u het Nieuwe Testament er maar op na.’

Zoveel materiaal

2009-06-25T00:00:00.004+02:00

Grote ontdekkingen zijn gedaan langs de Dirkswoudse Noordvaart, deze middag. Het ontstaan van de mens is opgelost.
Kapelaan Van der Made hierover: ‘We zijn ontzettend blij met deze ontdekkingen door de Archeologische Dienst Dirkswoud, waarvan ons lid van de kerkeraad, meneer Gerard Pleunstra genoemd mag worden. De heer Pleunstra heeft misschien wel de belangrijkste ontdekking gedaan van het hele team.’
Welke ontdekking?
‘Hij heeft de schedel gevonden van de oudste Dirkswoudenaar. En uit die schedel blijkt: 1. dat wij helemaal niet afstammen van de Batavieren of de Kaninefaten; 2. dat wij een afzonderlijk volk zijn geweest; 3. dat wij altijd christelijk zijn geweest.’
Altijd christelijk?
‘Jazeker! Wij hebben een uit dezelfde periode stammende rozenkrans gevonden, óp de schedel van de oudste Dirkswoudenaar!’
Van welk jaar is dan dat skelet?
‘Het is maar een schedel, maar wij schatten dat het van het jaar 400 is.’
Daarvóór moeten toch ook...?
‘Jawel, maar er zijn aanwijzingen, op die schedel, dat op het lichaam van de eerste Dirkswoudenaar aan de áchterzijde zich vleugels moeten hebben bevonden.’
Dat weet u zeker, kapelaan?
‘Dat vermoeden wij zeer zeker, ja.’
Op grond waarvan?
‘Op grond van ons vermoeden dat het indertijd van engel naar mens is gegaan.’

Maar niets hielp. De grote woede!

2009-06-24T00:05:00.004+02:00

Zoals één van mijn grootste fans het al zei (in een private communicatie): je moet stoppen met praten over Wilders en over de politiek, want wat je daarover zegt is obligaat.
Grrh. Dat was mijn eerste reactie. Maar hij heeft wel gelijk.
Daarom vertel ik u nu iets over de jónge Geert. Venlo, in die jaren, was een oord waar men de vrijheid groot schreef. Je pikte zo nu en dan eens iets, je smokkelde dan eens iets. Ach, u weet wel wat er soms gebeurde.
Er was toen een smokkelbende van, ik meen, Turken, Limburgers en Marokkanen, die uit waren op zekere kwaliteitsartikelen van de Nederlandse industrie. Schoenen, bontjes, noem maar op. Ik spreek over de jaren tachtig.
Dat waren overigens de jaren voordat Geert zich blond begon te vertonen!
Ik heb zekere aanwijzingen dat Geert zich schuldig heeft gemaakt aan, laat ik maar zeggen, rare transacties met landen als Saoudi Arabië. Iran.
Ik verwacht dan ook zijn dirécte afwijzing van de regimes daar.

P.S. Hier ziet u wat er kan gebeuren als je een goed advies in de wind slaat: een uitermate slecht stukje. Terwijl er zoveel materiaal klaar lag om te gebruiken: neem alleen maar de wijze waarop de PvdA zo vrindelijk onze premier in het zadel heeft gehouden bij die Catshuisbrand.

Dat verandert niets aan de zaak

2009-06-23T00:10:00.005+02:00

‘Maar ik herinner me nog dat we samen liepen over De Poort. Zo elegant! Zo klassiek! Jij liep in het zwart.’
‘Het grijs.’
‘Whatever the colour! We liepen samen over De Poort, en nooit meer hebben we zo gelopen als daar, Ben. Maar daar is wel wat voorgevallen.’
‘Ja.’
‘Je pakte me daar vast op een wijze die een getrouwde vrouw niet kon... bijstellen.’
‘Je had het misschien kunnen corrigeren.’
‘Misschien ja. Maar toen mijn man, de goede Jan Kramer, eenmaal op het toneel verscheen...’
‘Op het toneel verscheen inderdaad!’
‘Toen was het goed mis.’
‘Toen was het mis, ja. Ik heb de heer Kramer dan ook toegesproken: er is niets aan de hand, heer Kramer! Maar niets hielp. De grote woede!’
‘En begrijpelijk, Ben, gezien de heerlijke vouw van je rechterhand om mijn billen.’
‘Noem het maar zo, Caroline, nog steeds zijn je billen het aangenaamste deel van je lichaam! Zelfs na vijftig jaar, dat verandert niets aan de zaak.’
‘Mijn billen?’
‘Juist. Een heviger stel andere billen kan ik me niet voorstellen, Caroline!’
‘Die kun je je natuurlijk wél voorstellen, maar dat zeg je me niet. Hufter!’
‘Nee, echt, lieveling, zoals we daar toen liepen, dat was heerlijk.’

Sommigen zullen omkomen

2009-06-22T00:01:00.003+02:00

Volgens de heer Kees Vrunnik is het nu wel duidelijk: ‘Met het proces dat we gewonnen hebben tegen de Oostgelderse, de Overijsselse en ook de Brabantse gemeenten kunnen we vooruit. Goed, ze proberen nog een cassatie, maar dat verandert niets aan de zaak. We hebben gewonnen, en het wolventeam mag dus zijn gang gaan.’
Het wólventeam?
‘Jawel. Een team van mensen dat van wolven houdt. Er zijn ook mensen die van, laat ons zeggen, scooters houden. Dat mag, dat kan ook.’
Maar wólven?
‘Jazeker. Wolven hóuden van mensen.’
Wólven?
‘Ja. Wolven zijn in dat opzicht hetzelfde als schapen. Een wolf zal je nooit aanvallen, bijvoorbeeld, tenzij je daar zelf om vraagt. Dat zit niet in het karákter van de canis lupus.’
En u wilt dus wolven gaan uitzetten in het oosten en het zuiden van Nederland.
‘Ja. Als proef, hoe de beesten zich houden tussen de usurpatoren, de mensen, van deze wereld. En daar laten we het niet bij, dat zult u wel begrijpen.’
U bedoelt, het hele land komt vol wolven te zitten?
‘Nee, meneer. Ik bedoel slangen, krokodillen, beren, panters! Allerlei soorten dieren die wij de afgelopen eeuwen hier hebben uitgeroeid! Leeuwachtigen!’
Leeuwach...?
‘Jazeker, meneer! Het is simpelweg een kwestie van groen denken!’
Maar dat is toch gevaarlijk wat u voorstelt?
‘Dat gevaar zit maar tussen uw oren, meneer!’

Ontslá zo’n man meteen

2009-06-21T00:01:00.005+02:00

Heren. Dames ook. Dank dat u allemaal op deze bijeenkomst gekomen bent. Mijn naam is Herman Potin. Dank u, dank u. Ik word in de media wel gezien als de crisisgoeroe van Nederland, maar zo hoog op het podium sta ik nog niet.
We moeten ten eerste het systeem financieel weer op orde zien te brengen. Ik neem even een drankje tussendoor. Dus: schaf alle uitkeringen af. In één klap. AOW, AWW, AWBZ, WW, weduwen en wezen, bijstand, of hoe het ook allemaal mag heten: afschaffen! Wat komt er dan voor in de plaats, zult u vragen. Niets komt ervoor in de plaats. Het is het einde van het paradijs, dames en heren.
Goed. Sommigen zullen omkomen. Maar dat doen ze voor een goede zaak: een stabiele economie!
Een stabiele economie is ook gebaat bij het recht dat de sterkste heeft: u moet dus overleven, en niks anders is belangrijk. Neem Corus, de vroegere Hoogovens. Nagenoeg failliet is het, en nu kunnen we wel zielig gaan zitten doen, maar het staal kan ook in India gemaakt worden. Ga daar dus heen, dames en heren! Daar zijn nog tallozen die voor een reëel loon staal kunnen maken.
Dit verhaal geldt natuurlijk ook voor uw eigen inkomsten. Die worden aan banden gelegd in dit land. U kunt niet meer als, noem maar op, zorgdirecteur een inkomen gaan verdienen van driemaal een ministerssalaris, want men wil, daar komt het nare woord, dat u solidair bent. Ook een directeur van een woningbouwvereniging kan dat niet meer doen.
Wat staat u te doen in deze moeilijke tijden? Ik neem weer even een drankje. Gezondheid! Prosit, dank u wel! In deze moeilijke tijden staat u maar één ding te doen. Opstappen! Maar dan wel gezamenlijk! Proost! Dus niet blijven hangen, meneer Borghouts, maar ópsjtappen.
Het is nog niet zo lang geleden dat ik eens in het ziekenhuis was, ik neem even een slokje, beûh, pardon. Waar was ik.
Het kan dus véél beter in Nederlang! In Nederland, bedoel ik. Veel beter. Ober, doe nog een cognacje, ja? En wie voor vichvelf kan vorgen, voalf u, mevrouw op de eerfte rij. Ik bedoel u niet, ik bedoel die andere mevrouw, met die grijve fjaal. Help Nederland ruit! Prooft!

De AVP

2009-06-20T00:05:00.003+02:00

Gisteren maakten wij al melding van de AVP, vandaag doen wij dat weer. Wij kregen namelijk een telefoontje van de heer Gérard Ternoît, wonende in het prachtige Valksmeide, die ons voorhield dat de AVP al lang bestónd.
‘Het is niet een zomaar ontstaan partijtje,’ zegt de heer Ternoît, ‘wij vertegenwoordigen een breed gevoelen in de samenleving! Al 43 jaren timmeren wij aan de weg, al sinds de 28ste april 1966 verkondigen wij onze boodschap. Wij zijn ook niet tegen dat kinderachtige voetbalspel, iedereen die zich daaraan wil verlustigen, moet dat maar doen. Wij zijn een voorstander van het sjieke snookerspel. Maar dat is onze eigen — sigaartje, heren? Cognacje? Of het cricketspel. Wij vertegenwoordigen, zei ik net al, een breed gedragen gevoelen in de samenleving. Namelijk van de grote hekel die iedereen heeft aan velours. Velours, zegt u, wat is daar zo erg aan?’
‘U bedoelt, middeleeuwse toestanden.’
‘Dat ook, het koninklijk huis enzovoorts. Het koninklijk huis kan ook wel gesloten en afgeschaft worden natuurlijk. Maar laat ik een hedendaags voorbeeld kiezen. Die man van Noord-Holland, die nu Commissaris van de Koningin daar is. Overbodige functie natuurlijk, maar goed. Hij zit daar, en daar wil hij niet weg. Borghouts wordt daarnaast ook nog eens voorzitter van de IJsselmeerziekenhuizen en laat daar een ongelooflijke troep na. Later wordt hij nog eens voorzitter van het ABP, laat hij ook weer een troep na. Je zou zeggen, en dat zegt mijn AVP ook, ontslá zo’n man meteen want hij deugt niet!’
‘U bent voor grote maatregelen, begrijp ik.’
‘Grote maatregelen, dat weet ik niet. Wie aan zijn velours blijft plakken, die moet weg van de AVP.’

Misschien zie ik dat verkeerd

2009-06-19T00:03:00.005+02:00

We zijn in De Gegarneerde Sjaal aan de Noordvaart te Dirkswoud, bij de oprichting van de AVP, de Anti Voetbal Partij. Voorzitter van het geheel is de heer Dirk Klatermans. De heer Klatermans was eerder lid van de PEP, de Pro Europa Partij, die zoals u weet weinig stemmen heeft gekregen.
Gelukkig konden wij in de drukte een gesprek hebben met de heer Klatermans.
- Dat is weer een heel andere club, nietwaar, meneer Klatermans?
- Een heel andere, en een zeer enthousiaste club.
- Het leken inderdaad wel voetbalsupporters.
- Nou... onze leden zijn wel enthousiast, maar ze zijn toch niet zo gewelddadig.
- Goed. Wat zijn uw punten waar u mee met land in wilt gaan?
- Eigenlijk is dat maar één punt: schaf het Nederlandse voetbal af!
- Een one issue-partij dus.
- Ja, wat is daar verkeerd aan? Collega Wilders heeft ook maar één punt.
- Daar heeft u gelijk in. Maar waarom moet het Nederlandse voetbal afgeschaft worden?
- Omdat daar zeer veel dingen achteraan komen. Je bent bijvoorbeeld ook bezig de absurde beloningen voor sommige min of meer getalenteerde voetballers af te schaffen.
- Die gaan naar het buitenland.
- Laat ze maar gaan.
- Oké.
- Je schaft ook de supportersverenigingen af. De legioenen. De overlastbezorgers, daar ben je in één klap van af.
- Mooi.
- Ook de vertegenwoordiging van dit mooie land in het buitenland wordt beter, want er is geen nationaal elftal meer, dus zijn er ook geen nationale supporters meer, met die rare Ruud Gullit-koppen enzovoorts.
- U bedoelt, die rare oranje idioten.
- Inderdaad. En wij willen dit bereiken door de NOS te verbíeden nog langer een seconde van het voetbal uit te zenden. Ook door zulke gigantische opcenten te berekenen dat geen enkele zender het kan opbrengen.
- U moet er wel een geweldige hekel aan hebben.
- Ik heb geen hekel aan het voetballen zelf, maar aan de gevolgen ervan in het publieke domein. Zo’n Christiano Ronaldo, die van Manchester naar het armoedige Real Madrid gaat voor 94 miljoen pond of euro—dat is toch geen voorbeeld voor onze jeugd, zegt u nu zelf!

Nu een wat groter gebied

2009-06-18T00:08:00.003+02:00

Ik lees nu het boek De vis in ons, een vertaling van het in 2008 verschenen Your inner fish. Het werd geschreven door Neil Shubin. Een goede schrijver. Zo zijn er wel meer paleontologen en biologen die goed kunnen schrijven, ook in Nederland. Shubin ken ik uit de krant van een jaar of drie geleden. Hij had iets in Science gepubliceerd, dat opwindend was.
Hij had namelijk op Ellesmere Island, in het noorden van Canada, het eerste fossiel van de 380 miljoen jaren oude tiktaalik gevonden. Het eerste bewijs voor Darwins stelling dat de mens (of de buffel of de olifant of het aapje) uiteindelijk uit de zee moest zijn gekomen.
In zijn boek zegt Shubin, kort gezegd, dit: kijk eens naar de bovenarm van de mens. Eén bovenarm, daar zitten twee onderarmbenen aan, en daaraan zitten weer talrijke beentjes, en uiteindelijk de vijf vingers. Hetzelfde zie je bij álle levende wezens, behalve (zou ik menen) de insecten. Maar misschien zie ik dat verkeerd. Hij heeft bij die tiktaalik hetzelfde gevonden: het beest kon zich oprichten met zijn voorvinnen. Dat was ook wel handig , want het had net als een krokodil zijn ogen niet zoals een gewone vis zijwaarts maar voorwaarts gericht, ogen op zijn kop dus. Het had ook een nek. Het had ook schubben.
Het zou kunnen dat de tiktaalik in zeer ondiep water heeft geleefd of zelfs het land op is gegaan. Waarom zou het beest dat willen doen? Om te voorkomen dat het wordt opgegeten natuurlijk.
In die tijd moeten de eerste longen zijn ontstaan (zie de longvissen).
Het boek is zo interessant (en zo goed geschreven) dat ik er nog wel een tijdje mee bezig zal blijven.

Geboren te Limmen

2009-06-17T00:00:00.004+02:00

Limmen ligt zo’n 13 kilometer ten zuidzuidoosten van Egmond aan Zee, en valt dus binnen de begrenzingen van mijn heimweezône. Die zône lag vroeger, toen ik nog in Limmen woonde, tussen Uitgeest, Castricum, Bergen, Alkmaar en nog iets in het oosten, waar ik nooit geweest ben. Dat is nu een wat groter gebied geworden (ik kan zelfs zeggen dat Amsterdam ertoe behoort), maar een bereisde Roel zal ik nooit worden.
Limmen valt het best te bereiken (per auto of per fiets) als u de Herenweg volgt tot voorbij Egmond-Binnen, en dan de Limmerweg insteekt. De naam zegt het al, het is een prachtige weg.
Toen ik nog in Limmen woonde en 14 of 15 jaar oud was, heb ik die Limmerweg vaak afgefietst. In mijn eentje, want ik wist niet of er medestanders zouden kunnen zijn. Ik fietste dan (met een boek onder mijn bagagedrager) die Limmerweg af, en ging aan het eind, op de Herenweg, niet rechtsaf naar Egmond maar linksaf, richting Bakkum.
Ik had daar namelijk, bij het kleine sanatorium aan de Herenweg, een plek gevonden waar ik mij wel bevond. Je moest dan eerst door het Castricummer of Bakkummer Bos richting de Bakkummer duinen fietsen en lopen, en dan was daar het machtig mooie plekje, waar ik mijn boek ging lezen. Ik zou die plek ook nu nog blindelings kunnen vinden, hoewel ik er sindsdien niet meer ben geweest.
De laatste keer dat ik er geweest ben, deed ik precies hetzelfde als wat ik net beschreven heb. Ik ging daar zitten en pakte mijn boek. Ik weet ook nog welk boek het was. Het was Der Prozeß van Franz Kafka, want ik vond dat ik dat in het Duits moest kunnen lezen, en het gebruik van woordenboeken is mij altijd vreemd gebleven.
Op die middag gebeurde er iets — het siddert me nu nog voor de ogen — waardoor ik alle vertrouwen in de menselijke goedheid verloren heb. Stel u voor: een bleke jongeman zit met zijn rug tegen een boom te lezen in een boek. Links van hem komen drie jongens van ongeveer achttien jaar plotseling uit het duin tevoorschijn. Ze voetballen. Ze schoppen een bruine bal — expres! — tegen mij aan. Vervolgens gebruiken ze mij als voorwerp om tegenaan te trappen. Met zijn drieën. En nog erger: ze nemen Der Prozeß in beslag en gooien het ergens, ver weg. Mijn bril (ik ben al sinds mijn negende jaar brildragend en zonder die bril kan ik niet goed leven) wordt van mijn gezicht getrokken en kapot getrapt.
Ik ben nooit meer op die plek geweest.

Dat gedrag heb ik ook daarna volgehouden

2009-06-16T00:22:00.005+02:00

Ik werd vandaag voorgeleid, of hoe heet het, aangehouden door de politie. Niet door de gemeentelijke politie, maar door twee agenten van de Alkmaarse politie. Ze zeiden ook hun namen: Gert van der Dreef en Jan Doorneweerd. Politie Alkmaar, zeiden ze, wilt u instappen?
Ik had wel de hele dag de filmpjes over Iran zitten volgen, maar ik stapte gewoon in. Ze lieten me ook gewoon het internet afsluiten enzovoorts, het waren beleefde politieagenten.
Wat kon mij gebeuren? Ik probeerde me te herinneren wat ik de afgelopen vijf jaren zoal fout had gedaan. Er kon mij niets gebeuren.
Met de officier van justitie te Alkmaar ontspon zich echter het volgende gesprek.
- U bent?
- Engelbertus Johannes Maria Hoogeboom.
- Geboren?
- Op 24 september 1953.
- Te?
- Limmen.
- Dan bent u dus?
- 55 jaren oud.
- Geboren te Limmen, zeg je!
- Zegt u, mijnheer.
- Dan bent u de meneer die wij zoeken, heer Hoogeboom!
- Waarvoor, als ik u mag vragen?
- Wel! Voor de aantekeningen die u heeft gemaakt tegen onze heer Wilders!
- O! Ik wist niet dat dat niet mocht, meneer.
- Dat is inderdaad niet toegestaan!
- En waaróm...
- Dat is niet langer toegestaan! Basta.
- Op grond van welke regel uit de grondwet?
- De precieze regels ken ik niet, maar het is niet langer toegestaan kritiek uit te oefenen op een parlementariër zoals de heer Wilders.
- De heer Wilders voelt zich daardoor bedreigd?
- Ja!
- Dat is toch jammer!

Enige vorm van schadevergoeding

2009-06-15T00:03:00.005+02:00

Enige vorm van schadevergoeding moet ik misschien betalen. Ik ben in mijn leven bij diverse theatervoorstellingen geweest. Bij een uitvoering van het verschrikkelijk slechte Vrijdag van Hugo Claus (slecht omdat het slecht geschreven is). Dat werd opgevoerd in de Amsterdamse Stadsschouwburg. Ik ging er alleen heen, zat in een bovenzaaltje als het ware, en ik verveelde me al na een minuut, zoals je je ook verveelt na een minuut bij een stuk van Gerard-Jan Reinders.
Sommige mensen willen nu eenmaal teveel zeggen, en dat gaat je tegenstaan. Vanaf het begin al.
Wat ik bij Vrijdag deed, valt eigenlijk niet goed te praten. Ik maakte de rode zitting en rugleuning kapot door er stukjes uit te branden met mijn aansteker.
Dit gedrag heb ik ook daarna volgehouden. Ik schaam me daarvoor, maar het is niet anders geweest. Bijvoorbeeld theater De Vest te Alkmaar heeft zeer te lijden gehad van mijn aanwezigheid. Ik herinner me een stuk van Tsjechov, dat opgevoerd werd met steigerpalen en juten zakken. Verschrikkelijke opvoering. De stoelen van vóór en van na de pauze hebben het nètaan overleefd.
Waar komt dit gedrag vandaan, zult u mij vragen. Het moet wel te maken hebben met mijn katholieke opvoeding. De katholieke mis was ook zo’n afschuwelijk gebeuren. Een mis met drie heren (voor de niet-katholieke lezers: dat is een mis met een priester en twee bijpriesters. En misdienaars natuurlijk. En met een orgel) was eens aanleiding de kerkbank waarin ik zat in brand te steken (met lucifers).
Nog steeds vind ik dat een goede actie.

Dat doen wij dus niet meer

2009-06-14T00:02:00.006+02:00

Wij, van Ben Wessels Houtfabricage en Houtopslag, doen u een bekentenis, inwoners van Egmond aan Zee en omstreken. Zelfs vóór het proces dat u tegen ons hebt aangespannen, was het ons al duidelijk dat we onze medewerkers beter moesten instructioneren. Dat hebben wij dan ook gedaan, en er zijn de afgelopen twee jaar dan ook geen incidenten meer voorgekomen.
Instructie één voor onze chauffeurs was: houdt u aan de verkeersregels in het dorp! Daaraan heeft, op een enkele uitzondering na, elke chauffeur zich gehouden.
Instructie twee was: los uw hout zo voorzichtig mogelijk! Ook aan deze instructie heeft men zich gehouden, de afgelopen twee jaar.
U zult wel begrijpen dat de houtfabricage een enórm onderdeel vormt van onze plaatselijke economie. Geen hout, geen economie — dat zeggen wij zelf wel eens. Geen hout, geen cent te makken.
Over het incident van twee jaar geleden moeten wij ons echter schamen, zegt de rechter. En inderdaad: wij schamen ons daarvoor! Wij schamen ons ervoor dat chauffeur Dirksma (inmiddels ontslagen, om andere redenen) zijn vrachtwagen zó heeft ingekeerd tot ons terrein dat het huisje van mevrouw Ella Draaimeier teloor ging. Gelukkig was zij zelf niet thuis.
Ter verdediging van Dirksma (en dus van Ben Wessels Houtfabricage en Houtopslag) moet toch wel gemeld worden dat het huisje in kwestie precies in de weg zat. Dat was dan ook de reden waarom wij niet tot enige vorm van schadevergoeding konden overgaan.
De rechter heeft beslist dat wij wél tot schadevergoeding moeten beslissen, maar daar kunnen wij nog tegen in beroep gaan, dus dat is nog niet geheel geregeld.
Wij zoeken nog: één houtchauffeur, rond de 25 jaar, ervaring met lange transporten hebbend.

Gevaar is uitgesloten

2009-06-13T00:03:00.003+02:00

- Goedemorgen, meneer Hoogeboom.
- Een goedemorgen, mevrouw.
- Blij dat u een half uurtje over heeft voor onze uitzending van Radio 90.
- Uiteraard.
- Luisteraars, we hebben bij ons de man van de keien.
- Inderdaad, de Verbeterde Hoogeboom Keien. Voor een gezond volk.
- U heeft groot succes met de keien, verschillende mensen hebben gereageerd met mededelingen van toenemende gezondheid. Zegt u eens, meneer Hoogeboom...
- U mag Ben zeggen.
- Meneer Hoogeboom, wat zit er nou precies in die keien van u?
- Moet ik het scheikundig doen, of in gewoon Nederlands?
- Doet u dat laatste maar.
- Wel, in de keien die wij zo luchthartig aan het Nederlandse volk aanbieden, zit het gezondmakende ammoniet-citraat. Ammoniet-citraat is een zéér oude stof, dat gaat ééuwen terug. Nee, dat gaat miljoenen jaren terug. Dat gaat terug tot de tektonische vorming van de Pyreneeën. Hoogeboom Keien is er in geslaagd een meetcarillon te ontwerpen dat het ammoniet-citraat zeer precies kan opsporen. Want het is niet meer te zien in de kei, in de steen. Het is een onzichtbare stof.
- Maar hoe meet u dat dan?
- Dat hoort tot de geheimpjes van het vak, mevrouw. Wij gaan in het voorjaar, als de ergste stormen voorbij zijn en als de sneeuw is verdwenen, naar de Pyreneeën met ons meetcarillon. Daar meten wij de situatie en bepalen wij welke keien geschikt zijn. Die keien nemen wij mee in onze vrachtauto’s en bewaren wij voor onze Nederlandse, zeg maar, klanten.
- Hoe groot zijn die keien ongeveer?
- Dat verschilt natuurlijk, maar je moet denken aan keien van twee meter hoogte.
- Bij de heer Stapeleer stond een kei van maar een meter hoog.
- Dat was wat we éérst deden. Die kei gaven we dan af zonder volledige garantie. Die volledige garantie kunnen we nu wél geven, denk aan het hoge gehalte ammoniet-citraat dat u in huis haalt.
- De heer Stapeleer is bijvoorbeeld van zijn trap gevallen.
- Dat bedoel ik: geen volledige garantie. Dat is over. Dat doen wij dus niet meer. Wij hebben nu keien gekozen die absoluut de garantie geven.
- Dit was weer Het groene gebaar op Radio 90. Dank u wel, meneer Hoogeboom!

Tegen allerlei onheil

2009-06-12T00:39:00.006+02:00

Tegen allerlei onheil — darmkanker, hartkwalen, verlaagde nierfuncties, leverabnormaliteiten, herseninfarcten, pissen in bed — bestaat nu ook de Verbeterde Hoogeboom Kei. U kunt onze Kei aanschaffen, zie onderaan dit artikel.
Onze Kei wordt elk voorjaar, niet later dan 20 mei, gewonnen in de Pyreneeën. Want daar zijn de ziektes onbekend en onbestaanbaar. Daar leeft men voldaan, door de nabijheid van de Keien.
Waardoor komt dat? Het komt voornamelijk door de steensoort, die men alleen dáár kan vinden. Vooral in de Pyreneeën vlakbij Laruns. Men moet bedenken dat de Cro Magnon-mensen in die buurt nog het langst geleefd en de rotsen betekend hebben!
Met een fractie van die betekeningen kunt u dus beter worden! U kunt net zo sterk en levensrijk worden als de Cro Magnon-mens.
Dat is dan ook de zegening die uitgaat van de Pyreneeën, en die ook uitgaat van ons bedrijf, dat elk jaar opnieuw uitgaat om de Keien te vinden en te bewaren voor U.
Er zijn mensen die hun Kei in hun voortuin zetten, en die dan denken: gevaar is uitgesloten. Dat is niet het geval. Zet uw Kei in de kamer in uw huis waar u het vaakst verblijft. Gaat u eerst na welke kamer dat is, en zet u de Kei dan daar neer. Het moet een huisgenoot worden. Weest u bijvoorbeeld niet bang om de Kei naast uw provisiekast te zetten, of naast uw tv.
Anderzijds zijn er mensen die de Kei vóór hun televisietoestel zetten. Dat is ook niet goed. Sleept uw keien opzij.
Het kostenplaatje. Dat is het eerste waar de mensen aan denken, in deze crisistijd. Wel, de kosten zullen u enorm meevallen. Stel dat uzelf om zo’n kei moest uitgaan: een reis naar de Pyreneeën, een week zoeken naar een geschikte kei (en maar hopen dat u hem vindt!), en dan nog de reis terug naar huis. Dat wordt u allemaal bespaard door onze uitstekende service.
U belt eenvoudig 06-25163922, u krijgt een elegante telefoniste, die u uitlegt dat u voor een simpel bedrag van € 2649,- een Kei krijgt thuisgestuurd! Doen hoor!
VOOR EEN GEZOND VOLK: DE VERBETERDE HOOGEBOOM KEI!

Mensen die voor een God knielen verschillen in niets van mensen die voor Hitler knielden

2009-06-11T00:35:00.006+02:00

De mensen die vóór Hitler waren, knielden natuurlijk niet voor hem, maar staken ferm hun rechter hand op. Daar reageerde Hitler dan op door flauwtjes een rechterhand omhoog te doen. Zo van: ik heb jullie wel gehoord, mensen.
Het zijn dezelfde rituelen als bij de christenen of de moslims of de joden of welke andere gelovigen ook. Daar is een God, en we hopen en verwachten dat die God iets voor ons zal doen. Dus staken al die moffen hun rechterarm ferm omhoog, Heil Hitler zeggende.
Hetzelfde hadden de vroegere communisten overal ter wereld. Die hadden een blind vertrouwen in Stalin.
Uit het feit dat ik zonet die drie godsdiensten noemde (drie godsdiensten uit de vele die er bestaan), kun je al constateren dat geen van die godsdiensten het bij het rechte eind kan hebben. Als Jezus het bij het rechte eind had, dan heeft Mohammed of een van die Indusgoden het niet bij het rechte eind. En omgekeerd. Wetenschappelijk is nooit geconstateerd dat Jezus of Allah of Boeddha het bij het rechte eind hadden.
U kunt dan nog, gelovig als u bent, tegenwerpen: het geloof is niet wetenschappelijk te bewijzen, het geloof is een gevoel. Daarop zeg ik: alles is wetenschappelijk. De hele wereld is wetenschappelijk. En er valt niet te bewijzen dat bijvoorbeeld Allah bestaat of bestaan heeft, ooit.
Uit dat niet-bewijsbare zou je kunnen concluderen: ik geloof nergens meer in. Tenzij het bewezen is.
U mag natuurlijk best geloven dat God er was of is, of dat Jomanda gelijk heeft dat u geen borstkanker heeft, u mag best een steen aan een ketting dragen en geloven dat die steen u tegen allerlei onheil zal beschermen.
Zo geloof ik bijvoorbeeld, hoewel ik er geen bewijs voor heb, dat die studenten en arbeiders op het Plein van de Hemelse Vrede twintig jaar geleden, gek geworden zijn. Teveel gegokt hebben, met het gelijk aan hun zijde. Ze hadden moeten stoppen met die demonstraties, vertegenwoordigers met de regering moeten laten praten enzovoorts.
Zo geloof ik ook, zonder enig bewijs, dat Geert W. geen nieuwe Hitler is. Hij doet wel alsof hij het is, maar dat maakt geen indruk. Hij haalt wel geld op in Amerika enzovoorts, en zijn volgers gaan wel naar Tibet, pardon, naar Israel om daar contact te zoeken met de meest rechtse elementen — dat maakt hem nog tot geen nieuw Hitlertje.
Veel zou kunnen worden verholpen door goed onderwijs, geloof ik. Het wordt weer tijd voor een nieuwe schoolstrijd. Geen islamitische, geen katholieke, geen christelijke scholen meer. U krijgt alleen geld als u uw kinderen het ABC leert.

Er moest een baantje gevonden worden

2009-06-10T00:14:00.004+02:00

Ja, jongen. In 1946 waren we net vrij en ik dacht: wat moet ik nou met mijn leven. Ik had in de oorlog allerlei dingen meegemaakt, waar ik nu niet meer over wil spreken, een paar moffen neergeschoten en zo. Maar wat moet je dán? Er waren geen moffen meer die je kon neerschieten. Er waren ook geen NSB’ers meer.
Dus ik ging op een dag met de trein naar Heidelberg, waar ze natuurlijk wel waren. Ik had mijn geweer bij me. Maar ik zag wel dat het onzin was om er op los te schieten, dus ik ging weer terug.
Ik ben bij de wegen- en bruggenwederopbouw gegaan. Ik heb me nuttig gemaakt. Als schrijver, heette dat. Je wilt weten wat een schrijver deed? Een schrijver was als het ware het contact tussen de architect van de brug en de bouwers van de brug. Tussen de hoofdofficieren en de soldaten, om het zo maar te zeggen. Zo’n hotemetoot wist bijvoorbeeld niet wáár een pilon gestut moest worden, en dat wist ik wel. Waar welke soort klinknagel het beste in gedreven kon worden. Noem maar op.
Zo is langzamerhand de oorlog uit me verdwenen, kan ik wel zeggen. Post-traumatiologische stressindrukken of zo heb ik niet gehad, nee.
Ik heb altijd de politiek goed in de gaten gehouden, dat wel. Zo’n boer Koekoek was een heel verkeerd iemand. Een foute man. Dat is later ook wel gebleken, hè.
En later kreeg je allerlei mensen die op hun rozenbed knielden, om het zo maar te zeggen in mijn beste Edens accent, nietwaar. Dat soort mensen, daar heb je niets aan. Geloof mij maar, jongen. Mensen die voor een God knielen verschillen in niets van mensen die voor Hitler knielden.
Later kreeg je Janmaat natuurlijk. Ik was al wat ouder geworden, en ik vond hem niet gevaarlijk. Een dom wezen was het volgens mij. Kwam hij op de tv met zijn lelijke vrouw en met die pot bloemen, dan dacht ik: laat hem maar lullen.
Weer wat later kwam Pimmeke Fortuyn, die had zijn achternaam tegen. Werd ook afgeknald. Een zorg minder, hoewel hij wel een paar normale dingen zei.
En nu hebben we dus Geert W., zoals ik hem maar zal noemen. Is hij gevaarlijk? Ik weet het niet, ik weet het niet, ik weet het niet. Dat zal nog moeten blijken, jongen. Ik ben wat ouder geworden, en het is geen oorlog meer.

Onvermoeibare bijters

2009-06-09T00:13:00.008+02:00

Ik heb mijn hele leven PvdA gestemd. Na een keer PSP, omdat ik Van der Spek een aardige vent vond. Van der Spek kwam toen een keer spreken in Castricum in hoe heette die tent ook alweer — in een tent die nu, net als die partij, niet meer bestaat. Ik vond het een redelijk verhaal, voorgedragen op een redelijke toon.
Daarna heb ik altijd PvdA gestemd, en vaak tegen mijn zin. Toen Wim Kok eens zei: ‘We moeten onze ideologische veren eens afschudden’, toen wist ik eigenlijk al waarop het zou uitdraaien. Toen wist ik al wel dat een kamerlid van de PvdA burgemeester zou worden, ergens. Dat het net zo zou gaan als met een kamerlid van het CDA of de VVD.
Zo’n Roland of Ronald Geluk van de CDA Rotterdam wordt bijvoorbeeld bestuurder van het ROC te Utrecht. Dat wordt hij niet omdat hij iets weet van dat ROC te Utrecht. Dat wordt hij omdat hij overbodig is geworden in het college van Rotterdam, er moest een baantje gevonden worden.
De PvdA, want laat ik het maar bij deze partij houden, is een overbodige partij geworden. Ze begrijpen al twintig jaar niets van wat er in Nederland gebeurt. De kamerleden werden wel hier en daar Commissaris der Koningin en burgemeester, maar niets hebben ze begrepen.
Een paar van de problemen.
De Marokkaans-Nederlandse jongeren. Een puberprobleem, natuurlijk, maar daar heb je de politie voor. Laat die optreden. Laat ze desnoods schieten. Niet op de befaamde knieschijven van Geert W., want die komt uit een stad waar dat soort problemen nauwelijks voorkomt, maar op de knieschijven van de echte criminelen.
Ander probleem: het gas te Groningen en Drenthe. Die rijkdom is over. Wat is het antwoord van de PvdA? Dat antwoord bestáát eenvoudig niet.
Er bestaat een antwoord op dat probleem: het Markermeer. Dat ligt er, zomaar, en dat kunt u gebruiken om er enkele honderdduizenden zonnecollectoren in aan te leggen, eventueel samen met windcollectoren, en daar heeft u zeker voor Nederland een gezonde oplossing. Waarom stelt niemand dat aan de orde?
Dat komt, dames en heren, omdat binnen het CDA, de VVD en de PvdA niemand opstaat. Het zijn banenmachines geworden. Van kamerlid tot burgemeester tot statenlid enzovoorts.
Baantjesmachines.
Zouden ze hopen dat de misdadige bende van de pitbull-bezitters het overneemt? Dat vraag ik me af. Voor een tijdje misschien, dan kun je het daarna weer overnemen, CDA?
Reken je rijk.

Of hem dat zal lukken

2009-06-08T09:26:00.003+02:00

Perry Kruislood (56 jaar, Borculo) staat vierde op de PVV-lijst voor Europa. Het is zijn doel alle Europese regelgeving omtrent gevaarlijke hondensoorten, en speciaal de regels omtrent het vervoer in de Europese Unie van de ha chin wa’s, versoepeld te krijgen.
Zelf heeft de heer Kruislood een fokkerij van ha chin wa’s. Hij heeft er ook vier in huis. ‘Het zijn helemaal geen gevaarlijke honden, onzin wat die heren te zeggen hebben. Typisch een geval van Brusselse bemoeizucht.’
De ha chin wa’s staan wel bekend als onvermoeibare bijters, die al menig slachtoffer hebben gemaakt in China. Dat is volgens de heer Kruislood nog geen reden om die honden te weren uit onze parken en pleinen. Chinezen zijn volgens hem van nature geen hondenliefhebbers, ‘ze zijn er ook te klein en te kladdig voor’. Volgens hem worden honden ook gebruikt in maaltijden, in China. ‘Een schandalige manier van doen,’ zegt de heer Kruislood.
Hij is voornemens op zijn eerste werkdag in Brussel zijn vier ha chin wa’s mee te nemen op de trein van Utrecht naar Brussel, en de beesten vervolgens in Brussel te gaan houden. ‘Het zijn goede beesten om bij je te hebben, in het geval van agressie.’
Thuis in Borculo stapt hij weer over naar zijn oude hobby, die sinds enige tijd weer is toegestaan: de pitbulls.

Geen familie, gelukkig niet

2009-06-07T00:07:00.004+02:00

Vanmiddag kreeg ik de honderdste email binnen over de Lijst Hogenboom. Die schijnt meegedaan te hebben met de Europese verkiezingen van afgelopen week.
Ik had nog nooit gehoord van die Lijst Hogenboom. Ik heb het nagegaan, er blijkt een heer Bernard Hogenboom te bestaan, woonachtig te Laren. B.J.M. Hogenboom, en dat is niet de E.J.M. Hoogeboom die deze stukjes schrijft!
Die honderdste email luidde:

Geachte Heer Hogenboom,
Jammer dat u het niet gered heeft. Uw katholieke ideeën sloten precies aan bij de mijne!
Maar hartelijk gegroet,
mevrouw Van de Wind (Zutphen).

Bernard Hogenboom blijkt een katholieke bleekneus te zijn, dus! Ik ging tenslotte maar eens kijken of ik iets kon vinden over hem. Hier is wat ik gevonden heb.
Hij is geboren te Rotterdam in 1941. Was eerst werkzaam als etaleur bij V&D. Heeft geprobeerd om als Statenlid in Zuid-Holland voor de KVP verkozen te worden. Dat mislukte. Verhuisde naar Laren. Daar begon hij in 1976 zijn De Katholieke Partij (DKP), die zeer ouderwetse standpunten verkondigde: geen pil, geen condoom, geen euthanasie, geen minimumloon enzovoorts.
De heer Hogenboom wordt op verschillende stille marsen aangetroffen, maar ook tijdens een ietwat ruig verlopen homofestijn in de hoofdstad, waar hij wordt ingerekend door de politie. Hij ontkent en wordt geloofd. Hij trouwt met Ina de Gover in 1982.
‘Het is mijn huwelijk met Ina geweest, dat mij tenslotte heeft gebracht tot een onvoorwaardelijke liefde voor de heer Jezus,’ zou hij gezegd hebben in een Larens buurtblad.
De heer Hogenboom werd daarna nog tweemaal opgepakt wegens oneerbaar gedrag (vroeger wel potloodventen genoemd), maar heeft nu zijn politieke loopbaan weer opgepakt met de Lijst Hogenboom, waarmee hij ook in de toekomst nog ‘glazen wil ingooien’, zoals hij zelf zegt.
Of hem dat zal lukken, zou ik niet durven zeggen. Zijn slogan bij de Europese verkiezingen was: ‘Houdt uw vrouw in ere, heren!’

Dit was de laatste keer dat ik de naam Wilders heb genoemd

2009-06-06T00:00:00.003+02:00

Helaas! Ik ben in contact gekomen met de heer Jacques Vertaaken Wilders, die mij het volgende vertelde.
‘Wij van de Vertaaken Wildersen hebben grote last van het achterste deel van onze naam. Er zijn al ruiten ingegooid enzovoorts, op ons bedrijfspand. Keuren wij zeer af, natuurlijk. U kent Vertaaken Wilders als de makers van de koplampen van de Volkswagen, de VW. Uitstekende koplampen overigens. Maar wij hebben nu grote moeite met het achterste deel van onze naam.
Maar het is onze naam, en die naam gaan wij niet veranderen door zulke incidenten. Wie ook de ruiteningooiers zijn geweest. Volgens mij zijn het onnadenkende lieden geweest, die weinig kennis bezitten over het adelsboek, want daarin komen de Vertaaken Wildersen ook voor, onder de V.
Wat wij vinden van de heer Wilders? Wel. Laat ik het zo zeggen: een islamitische koplamp bestaat volgens mij niet. En verder heeft de heer Wilders — geen familie, gelukkig niet — geen programmapunten. De heer Wilders is zo ongeveer de VVD verder. Met het anti-islamisme erbij. En bij de VVD voelen wij van de Vertaaken Wildersen ons niet zo thuis. Wij zijn altijd liberaal geweest, maar vooral sociaal. Meneer Wilders wil bijvoorbeeld het minimumloon afschaffen, en dat vinden wij een dom standpunt. Ja, daar hoort u het eens van een werkgever!
Maar dat sommige groeperingen in de samenleving nu onze ramen ingooien, dat is wel lastig. Laten ze dat doen bij de Wildersen. Dat wil zeggen: bij de heer Wilders, en bij niemand anders.
Overigens. Laten ze eens stoppen met die waanzinnige bewaking van de heer Wilders. Dat is echt nergens voor nodig, en kost de samenleving tonnen ’s jaars. Dat beetje bedreiging, dat kan hij toch zelf wel aan? Ook die blondering staat ons tegen.’

We zullen zien of het wat heeft uitgemaakt

2009-06-05T00:20:00.003+02:00

Helaas heeft de PVO van Geert Wilders gewonnen. Dat is jammer, maar het is niet anders. Hij heeft zijn meeste kiezers gehaald onder de ouder dan 50-jarige mannen, die roken. Ze zullen dus vanzelf snel uitsterven.
Hij zei tijdens het verhitte debat: jullie, CDA en PvdA, moeten direct opstappen, de biezen pakken, een ander baantje gaan zoeken. Dat is op basis van de uitkomsten al niet goed voor te stellen. De PVO zou, als het landelijke verkiezingen zouden zijn geweest, met een opkomst van bijvoorbeeld 80%, bijvoorbeeld 30 zetels in de Tweede Kamer hebben behaald. Met de rest (het CDA en de VVD) samen zouden ze geen meerderheid gehaald hebben. Die meerderheid zullen ze ook nooit halen, want de mensen weten wel: met de NSB kun je niet regeren.
Dus ze maken één keer een geweldige verkiezingsklap. Daarna is het over, dann sprengt es. We leven namelijk niet in de Weimar republiek in de jaren twintig en dertig van alweer de vorige eeuw. Toen lukte het Wilders’ grote voorbeeld, Adolf Hitler. We leven in de 21ste eeuw en in Nederland.
Ondertussen blijft de grote vraag: hoe moet je omgaan met de mensen die in Wilders geloven? Die denken dat wat hij zegt hout snijdt?
Ik zou zeggen: informeert u eens bij uw broers en zwagers. Zijn daar Wilders-aanhangers onder? Zo nee, gefeliciteerd. Zo ja, mijd ze in den vervolge. Ga ook niet met ze in discussie, want die verliest u, elke keer, omdat ze aankomen met een incident in Gouda of Rotterdam of Utrecht. Vreselijke schandalen, dat bent u met ze eens, maar uw eigen oplossingen gaan iets verder dan het schieten in de knieën van Marokkaanse pubertjes.
Dit was de laatste keer dat ik de naam Wilders heb genoemd.

Maanden van oefening

2009-06-04T16:10:00.004+02:00

Maanden van oefening zijn voorafgegaan aan het schrijven van dit stukje. We zullen zien of het wat heeft uitgemaakt.
Gistermiddag liep ik tegen vijf uur over de braderie te Egmond aan Zee. Ik liep naar het boekenstalletje van de dames van de Oudkatholieke kerk, een stalletje waarvoor ik niet teveel reclame wil maken, maar ik ga er al enkele jaren elke woensdag in de maanden juni, juli en augustus even langs. Er staan tussen alle streekromannetjes soms de prachtigste boeken, en die boeken kosten anderhalve euro.
Dat was niet de enige reden waarom ik daar liep. Ik had in de laatste week van augustus van het vorige jaar een uitvoerige correspondentie gevoerd met Monica Grootmeier, een correspondentie die handelde over het hoe en waarom van de kerkgang in het Egmondse en de positie van het paard in het bijzonder.
Zij was daar zo van onder de indruk geraakt dat ze me schreef: ‘Ik kan je ontmoeten op woensdag 3 juni 2009, op de braderie.’ Nu, dat wilde ik wel!
Ik liep dus tussen al die mensen door, langs alle stalletjes, en zei (als ik een vrouw tegenkwam met een aardig hoofd): ‘De positie van het paard!’ Je kunt dat in Egmond aan Zee wel ongestraft doen, maar toch zijn er veel mensen die dat een ongewenst verschijnsel vinden. ‘Welk paard, zakkenwasser?’ beet een stalhouder die deed in damesondergoed me toe. Ik vond het te ingewikkeld om uit te leggen, en liep dus maar door.
Om kort te gaan, ondanks herhaalde malen roepen heb ik Monica Grootmeier niet kunnen vinden. Ik heb tenslotte maar een paar boeken gekocht en ben teruggegaan naar huis.

Ik kan weer aardig lopen

2009-06-03T00:47:00.003+02:00

Dat kon ik in 2002 — het jaar waarin ik mijn tweede herseninfarct kreeg — niet. Mijn rechterbeen wilde niet meer, toen. Het heeft maanden geduurd, toen, voordat het weer goed ging. Maanden van oefening. Ik zal u zeggen wat ik gedaan heb.
Ik kon wel naar de fysiotherapie van het ziekenhuis, en daar ben ik ook wel een paar keer geweest, maar daar had ik geen vertrouwen in. Ze zeiden bijvoorbeeld: ‘U kunt toch met een rollator lopen!’ Dat wou ik niet en dat wil ik niet. Ik had geen gebroken heup, ik had een herseninfarct gehad.
Ik heb het probleem helemaal alleen en op mezelf opgelost. Hoe? Zo.
Lopen is, heb ik toen ontdekt, eenvoudig de knie heffen. Dat kon ik toen niet. Ik heb dat eindeloos geoefend, in het begin ook door met mijn handen de knie te heffen en weer neer te zetten. Eindeloos. Op een gegeven moment ging het weer enigszins: een deel van mijn hersenen, dat niet beschadigd was, heeft die functie opgepikt en voert die functie nog steeds uit. Ik heb nog jarenlang elke ochtend even moeten oefenen en dan ging het lopen wel weer. Dat oefenen doe ik nu niet meer, ik oefen nu het feilloos aantrekken van mijn kleren. Dat gaat ook goed, zonder vallen. Het is ’s ochtends een prettige oefening.
Wat ik ook heb moeten oefenen is twee dingen tegelijk te doen. Dus: je loopt naar een boekenkast, en pakt daar een boek uit, en je slaat een pagina op. Je draait je om, gaat naar de fluitketel, legt je boek neer, en pakt de fluitketel. Dat soort dingen kon ik ook niet meer.
Dat soort dingen heb ik mezelf weer aangeleerd, maar het schrijven met de pen in mijn rechterhand is nog steeds een raadsel. Dat lukt me niet meer, tenminste niet meer leesbaar voor derden. Gelukkig is daar het toetsenbord, en het vrijwel volledige geheugen. Ik hoef ook nooit een boodschappenpapiertje te schrijven.
Ik ben gelukkig.

U weet nu hoeveel moeite wij doen

2009-06-02T12:55:00.003+02:00

- Hoe gaat het vandaag met je, Ben?
- Betrekkelijk goed, moet ik zeggen. Ik kan weer aardig lopen.
- Kon je dat dan niet?
- Gisteren bijna niet, nee. Een off-day was het gisteren. Ik heb gisteren een paar uur door mijn huis heen en weer gelopen, al oefenend, en toen leek het wel weer te gaan.
- Vandaar.
- Wat vandaar?
- Je had gisteren geen woorden gedaan op je andere blog. Maar dat begrijp ik nu wel.
- Dat is er bij in geschoten, ja. Kwam ook doordat Alice gisteren weer naar huis is gegaan. Altijd een droevige dag. Ik moet er dan weer aan wennen alleen te zijn.
- Ons soort mensen hoort ook niet alleen te zijn.
- Nee.
- Mijn productiviteit neemt ook niet af wanneer Alice erbij is. Ik schrijf mijn stukjes en als ik ze af heb, laat ik ze als eerste aan haar lezen.
- Nu gaat deze dialoog helemaal verkeerd. Ik schrijf die stukjes en ik laat ze aan Alice lezen.
- Pardon.
- Maar je hebt helemaal gelijk. Het schrijven van deze stukjes is een stuk eenvoudiger wanneer Alice in de buurt is.
- Wanneer komt ze definitief bij je wonen?
- Binnen een half jaar. Of binnen een jaar. Of twee jaar. Dat weet ik eigenlijk niet.
- Dan kun je je zegeningen tellen.
- Ik tel ze al.

Het duurde een eeuwigheid

2009-06-01T15:54:00.005+02:00

Het duurde een eeuwigheid voordat we in Saint-Brieux (Bretagne) aankwamen. Boven Parijs hadden we even ruzie: mijn maat wilde naar een uienveldje kijken in de buurt van Suippes. Ik had daar geen zin in: ik kende de uien van Suippes al, en vond ze niets bijzonders hebben. Maar (zoals dat meestal gaat) mijn maat won het debat. Dus gingen we naar Suippes. Geen bijzondere uien te vinden, daar. Zoals ik al had voorspeld.
Toen we uiteindelijk in Saint-Brieux waren, moesten we het adres van uienboer Marcel Carnat zien te vinden. Dat adres vonden we tenslotte ook. Hij onthaalde ons met een kom van de voortreffelijke soupe à l’oignon de Saint-Brieux, waarin de hier in Nederland nog onbekende uien van Saint-Brieux zijn verwerkt.
Wij hadden een prettig gesprek met de heer Carnat, die zeker bereid was — zij het tegen een flinke vergoeding — de jaarlijkse opbrengst van zijn uienveldje te exporteren naar Nederland. We konden ook al twee zakken met voortreffelijke uien in de wagen doen, en zijn nu weer terug in ons restaurant.
Vanaf vandaag zult u onze Uiensoep de Mr. Carnat à Saint-Brieux op de menukaart zien staan! U weet nu hoeveel moeite wij doen om de allerbeste produkten op tafel te krijgen.

Ze zijn er in soorten en maten

2009-05-31T00:02:00.003+02:00

Blijk ik, na mijn vorige stukje een email te hebben gekregen van hoogstwaarschijnlijk die zelfde man:
Geachte heer Hoogeboom, zoals u blijkbaar heet,
Ik heb mij niet geërgerd aan uw sombere commentaren. Ze betroffen een situatie die mij tegenzat. Het duurde een eeuwigheid op het terras van Het Wapen van Egmond voordat mijn vrouw (een schat!) en ik koffie konden krijgen. Toen wij die koffie kregen, was bovendien de bij een normale kop koffie behorende suiker onvoldoende. Want bij een normale kop koffie horen twee staafjes suiker, niet slechts één.
Dat ten eerste, meneer Hoogeboom.
Er was ook nog de kwestie van de braderie-kwajongen, zoals u hem noemde. Een opgeschoten hufter, zoals ik de jongeman zou willen betitelen! Hij had twaalf of dertien artikeltjes in zijn stal liggen — geen dier artikelen zou ik wie dan ook willen toewensen — en daar maakte ik de jongeman dan ook op opmerkzaam. Reactie? Nul.
Het wordt dan wel erg moeilijk je sociaal te gedragen, maar het lukte mij.
Toen u de vogels begon te voederen, voelde ik een heftige weerstand tegen u. Die hekel is pas later op de middag verdwenen. Ik hoop dat de vogels het brood dat u verspreid hebt, hebben kunnen genieten.
Het zou fijn zijn, ondanks uw klootzakkerig gedrag, als u mijn email plaatsen durfde op uw blog.
Uw Gerard Spading.

Bewapen u met slagersmessen

2009-05-30T16:03:00.005+02:00

Vanmiddag zijn Alice en ik ‘naar de terrassen’ geweest, hier ten dorpe. We gingen, na een voettocht over de braderie (waar een kwajongen schreeuwde: ‘Voor het goede doel! In India! Suikerspinnen voor slechts één euro!’), zitten op het terras van Het Wapen van Egmond. Een goed terras, vinden ook verschillende vogelsoorten.
Naast ons kwamen een man en een vrouw zitten. De vrouw leek me een neerslachtig, grijs type. De man was de baas in huis. Toen zijn vrouw bij hun bestelling van twee koffie vroeg: ‘Zullen we ook nog een amaretto-gebakje nemen?’ was zijn norse antwoord: ‘Nee, geen gebak bij de koffie. Dat verspilt je smaak.’
Wij bestelden gebakken schol en een vispannetje. Toen die gerechten na tien minuten arriveerden, zei de man tegen de vrouwelijke ober: ‘Lekker snel!’
Maar wij hebben genoten. De schol was lekker gebakken en het vispannetje was een pannetje met vis (zalm, kabeljauw, zeeduivel) in een kreeftensaus met groenten. Toen ik eenmaal zat te eten van het vispannetje, zei de man: ‘Kijk, dat zou ik nou nooit kopen, zo’n vispannetje. Je weet niet wat er in zit. Nooit kun je dat weten. En het is niet goed voor je smaak.’
Ik had ook om brood gevraagd. Dan kon ik, zoals de Fransen dat doen, de kreeftensaus opdeppen. Toen ik dat deed, zei de man: ‘Moet je dat nou zien! Onbehouwen gedrag noem ik dat.’
Het laatste boterhammetje scheurde ik in stukjes en wierp ik over de vloer van het terras. Voor de vogeltjes. De man: ‘Wat zei ik je? Moet je kijken. Die rotvogels zijn zo brutaal als de honden, en wij kunnen zo over ze struikelen!’
Toen de vrouwelijke ober de tafel leegmaakte en we betaalden, zei ik: ‘Dat vispannetje was heerlijk. Zegt u dat maar tegen de kok!’
Waarop de man me hatelijk nasprak: ‘Zegt u dat maar tegen de kok!’
Ze zijn er in soorten en maten, zei mijn vader vroeger al.

Dat zit ook in de familie

2009-05-29T00:28:00.004+02:00

Het roverschap. Mijn tante Lien en oom Peet bijvoorbeeld deden het als volgt. Zij gingen ’s nachts op pad, vertelden ze me, en zetten dan tekens op de buitenramen van oninteressante adressen, adressen waarvan ze wel wisten: daar valt niets te halen. Tante Lien deed dat, die tekens. Dan wist oom Peet de volgende nacht: dat adres hoef ik niet meer langs te gaan.
Zo is er op mijn adres niets te halen, behalve de computer waar ik dit nu op zit te tikken, en zo’n 600 boeken. Verder is hier niets. Dus zo’n adres kreeg een ‘0’ van tante Lien. Goed, ik heb nog een oude tv, maar verder niets. En zo ziet mijn huis er ook uit. Een beetje armoedig. Geen welstand. Ondanks herhaalde klachten van mijn lieve vrouw onderhoud ik de goten niet, enzovoorts.
Ik heb trouwens maar 150 boeken in huis, durf ik wel te bekennen, en dat zijn allemaal pocketboekjes.
WAT U MOET DOEN TEGEN ROVERS.
1. Zorg voor een valmuur in uw garage. Dit schrikt rovers gewoonlijk af.
2. Zorg dat uw valmuur ook werkt bij nachtelijke omstandigheden. Dus niet vergeten de valmuur in te stellen via www.valmuur.nl. U kunt het vrij eenvoudig op uw computer doen.
3. Zijn de rovers eenmaal binnen, dan luidt de instructie: houd ze binnen, totdat de politie gearriveerd is.
4. Dus: bewapen u met slagersmessen (of scherpe, afschrikwekkende keukenmessen).
5. Ga het gevecht aan met de lieden die u willen beroven.
6. En u wint.

Er was geen reden tot verontrusting

2009-05-28T11:57:00.004+02:00

Slagerij Hendriks (‘Goed voor Uw koeien!’) was gevestigd aan de Noordvaart te Dirkswoud. Mijn jeugdvriend heette Peter Hendriks. De slager, wiens voornaam ik nooit heb vernomen, was een oom van vaderszijde van hem.
Die heer Hendriks was een vreemde man, te oordelen naar Peters verhalen over hem. Nu zijn slagers altijd vreemde mensen, ik wil met u wedden dat er geen beroepsgroep is waar zoveel alcohol wordt genuttigd.
Peter vertelde me, toen hij en ik ongeveer zes jaar oud waren, eens het volgende verhaal.
‘Als mijn oom op een dag eens geen lamsvlees had, dan deed hij het volgende. Hij ging naar buiten, stapte op zijn bestelfiets, en reed door het dorp. Hij riep dan: ‘Lámsvlees! Lámsvlees! Vijftig cent!’ Dan ging hij terug naar zijn slagerij en wachtte hij op klanten. Die kwamen er, en vroegen om lamsvlees. Maar hij hád geen lamsvlees. Hij verkocht de mensen dus wel paarderookvlees of een soort sateh van kippekontjes. Dan zei hij: ‘Sateh ajam, mevrouw. Van het gezondste deel der kip! Uitstekend voor uw afgang!’
Dat waren de dingen die bekend waren over mijn oom. Maar nu een ding dat niet bekend was. Er zijn vervelende jongetjes en meisjes. Nare prutsertjes, zoals mijn oom zei. Die moesten natuurlijk ook wel eens boodschappen doen voor hun moeder. Voor een stukje lever of een stukje schenkel kwamen ze dan bij mijn oom. Wat er dan gebeurde in de slagerswinkel is met geen pen te beschrijven! Mijn oom maakte ze af. Met zijn linkerhand pakte hij ze bij hun nek, en met het slagersmes, enzovoorts. Dus dat zit ook in de familie, bij ons.’

Wij waren gebeld

2009-05-27T00:00:00.004+02:00

- Wij waren gebeld om kwart over twee, gistermiddag, dat klopt. Door wie we gebeld zijn? Door de vermoedelijke daders.
- En dat waren?
- Daarover kan ik nog geen uitspraken doen.
- Door Johan Lemmers en Ton de Kammaker.
- Daarover kan ik nog geen uitspraken doen.
- Maar u wás dus gebeld.
- Dat klopt, ja.
- Toch deed u niets.
- Nee, er was geen reden tot verontrusting.
- Geen reden om tot beveiliging over te gaan.
- Nee, toen nog niet.
- En ook na het tweede telefoontje dacht u niet: kom, laten we er eens serieus naar gaan kijken.
- Het tweede telefoontje was van dezelfde aard als het eerste telefoontje, dus wij dachten, vooruit.
- U dacht, vooruit met de hele zaak. Er zijn nu wel zeventien politici van uw partij omgekomen.
- Van de partij die ik moest beveiligen, en die ik ook naar beste kunnen heb beveiligd.
- Zeventien doden, meneer.
- Ik dacht: zestien.
- Zestien, dat klopt, met nog één politicus op de intensive care.
- Ja, meneer Klaverlaan zal er ook wel niet te best afkomen.
- Het is wel een klap voor de partij die zo’n grote voorsprong had in de Europese Verkiezingen!
- Ja, het is zonde, maar om je nu zó te buiten te gaan op het platteland!

Ook daar kwamen ze niet uit de situatie

2009-05-26T10:30:00.004+02:00

De situatie was als volgt. We (Constable Wet en Constable Green) hadden landhuis Greetford nabij het afgelegen Ponion Marbles. Toen wij daar arriveerden, te 18 u. 45, des zaterdags 23 mei jongstleden, troffen wij aan:

• de heer Plosing (58 jaar, eigenaar van het geheel)
• mevrouw Plosing-du Cartier (24 jaar, echtgenote van de vorige)
• Karin (werkster)
• de heer Luxtor (62 jaar, bezoeker)
• mevrouw Luxtor-Paensid (60 jaar, echtgenote van de vorige)
• de heer Paensid (54 jaar, juwelier, dood)

De heren Plosing en Luxtor speelden, samen met de dames Plosing-du Cartier en Luxtor-Paensid, een spelletje bridge, toen wij aankwamen. Wij waren gebeld door Karin, de werkster: ‘Komt u toch! Er is een dode man in de kamer!’
Die was er inderdaad: de heer Paensid hing in de gordijnen van de bridgekamer. Hij was al dood toen wij aankwamen, volgens onze schatting was hij anderhalf uur geleden gestorven door verstikking.
Navraag leverde niets op.
De heer Plosing kon zich niets herinneren van het voorval.
Mevrouw Plosing-du Cartier wist evenmin iets meer te vertellen.
De heer Luxtor begreep niet wat hem was overkomen.
Mevrouw Luxtor-Paensid wist ook niets.
Karin wist ook niets.
Na deze ondervraging verzochten wij de dames en heren verder te gaan met hun bridgespel. Wij beschouwen deze zaak als gesloten.

Wat ik nu probeer te vertellen

2009-05-25T00:54:00.006+02:00

Als u vanavond het programma Match of the day (BBC 1) hebt gezien, weet u al van het schandaal in het Engelse voetbal. Het schandaal dat rondgaat in de prachtige stad Manchester. Het gaat niet over Manchester United, dat woensdag de Europa Cup moet behalen tegen FC Barcelona. Dat lukt evengoed niet.
Het gaat over Manchester City, de arme voetbalclub die helaas een groot deel van het seizoen de verdediger Keith Cromwell opstelde. Cromwell heeft vaak zeer degelijke wedstrijden gespeeld, daar niet van, hij heeft zelfs diverse wedstrijden geréd voor Manchester City. U herinnert zich vast wel de wedstrijd tegen Fulham City, toen de teen van Cromwell in de 92ste minuut van de wedstrijd een gelijkmaker voorkwam.
Keith Cromwell was een goede bekende van ons. Hij was een gewone Nederlander. Zijn naam was Anton Krommewaal. Hoe hij bij Manchester City is terecht gekomen, is ons onbekend.
De Engelse voetbalbond nu heeft uitgezocht dat Anton Krommewaal een onterechte toevoeging zou zijn geweest. In de achttien wedstrijden die hij achterin de defensie van Manchester City heeft gespeeld, zou hij daar ten onrechte gespeeld hebben.
Die achttien wedstrijden worden nu verloren verklaard, en daarmee is Manchester City gedegradeerd. Drama! Ja, niet voor Newcastle United, dat daarmee nétaan in de league blijft, en waar het nu groot feest is en nog wel een paar dagen zal blijven.
Zou het geen goed idee zijn om voortaan de voetballers te laten uitmaken wie wel en wie niet mag worden opgesteld? De situatie rondom Keith Cromwell/Anton Krommewaal werd helder uiteengezet in Match of the day, maar ook daar kwamen ze niet uit de situatie.

De tatoeëringen van het achterhoofd

2009-05-24T00:11:00.004+02:00

Toen ik achttien of twintig jaar was, ging ik laarzen dragen, waarin ik mijn spijkerbroek dan wrong. Ik droeg ook lange haren. Zo maakte je iedereen duidelijk: ik hoor bij die groep. Ik hoor bij de Cuby and the Blizzards, bij wijze van spreken. Met zulke kleding en haardracht maakte je duidelijk: ik hoor in elk geval niet bij die soultroep. Of wat je later de discotroep zou noemen. Daar wilde ik niet bij horen.
Ik woonde toen nog in Limmen, en er werd mij verschillende keren gevraagd: ‘Waar haal jij de shit vandaan, Ben?’ Ik moest het antwoord schuldig blijven, maar vond het wel leuk dat het mij gevraagd werd.
Ondertussen las ik boeken en las ik boeken en las ik boeken. Dat had ik altijd al gedaan. Ik was ook geregeld zeer depressief, maar dat heeft niet zoveel te maken met wat ik nu probeer te vertellen.
Ik las ook over een man in Amsterdam die een trepanatie op zichzelf had toegepast, bijvoorbeeld. Ik vond dat een zo verschrikkelijk domme manier van zelfmarteling, dat ik erom moest lachen. Het heeft me in elk geval altijd verre gehouden van het gebruik van bijvoorbeeld LSD. Dat was toen nog overal te krijgen.
Ik dacht erbij: wat als je ouder wordt? Zo’n gaatje in je kop, dat geeft toch een litteken, minstens? Hetzelfde had ik bij een jongen in ongeveer 1980 in Alkmaar, die op zijn voorhoofd het woord Lelijk had laten tatoeëren. Hoe krijg je dat woord er weer áf?, was mijn eerste gedachte. Kríjgt zo’n ongelukkige dat woord er ooit wel van af?
De wereld verandert, en dat beseffen zulke mensen niet. Als je vandaag aan de dag iets laat tatoeëren op je achterhoofd (neem maar iets als Shit! of Hitler!), dan zijn dat statements die je tot in eeuwiger dagen zult meedragen.
Dus tot je dood aan toe een Lonsdale-jongere blijven. Het lijkt me geen pretje.

Er zijn verschillende meldingen binnengekomen

2009-05-23T00:15:00.005+02:00

We zijn zo gelukkig geweest (dank, J.B.!) de notulen te ontvangen van de jaarvergadering der N.V.U., in het geheim gehouden dit voorjaar te Dirkswoud. Uit die notulen een gedeelte.
‘Opperheermeester Kusters: Leden!
Allen: Gegroet!
O.H.M. Kusters: Leden! Wij moeten stoppen met het ongelijk zingen van het Horst Wessellied! Stoppen wij daarmee, of niet?
Allen: Ja! Jazeker! Ja!
O.H.M. Kusters: Dank u voor dit grandioze vertrouwen in de leiding, leden! Lang leve de N.V.U.!
(Alom gejuich.)
O.H.M. Kusters: Nu staan wij voor de belángrijke beslissing wat te doen de komende zomer. Want het wordt een hete zomer! Dus wat wordt het?
Allen: Een hete zomer!
O.H.M. Kusters: Inderdaad, leden! Eénsgezind zullen wij optreden voor óns Europa! Heren, zullen wij zeggen, en daarbij rekenen wij natuurlijk op de steun van Bart en Arie. Een applausje voor Bart en Arie!
(Allen applaudisseren zeer hartelijk.)
O.H.M. Kusters: Want Bart en Arie zijn onze steunpilaren, met hun SS-armpjes en -beentjes. Geen twijfel daarover! En dát het een hete zomer wordt, dat staat voor de leiding van onze partij wel vast!
(Applaus.)
J. van Buitel (gewoon lid): Mijn vader heeft nog gewerkt bij de PTT, op de nachttrein van Groningen naar Den Bosch. Zwaar werk.
O.H.M. Kusters: Geweldig! En waar woonde uw vader?
J. van Buitel (gewoon lid): In Groningen.
O.H.M. Kusters: Zomaar een stukje uit ons rijke Nederlandse verleden, leden! Nog even over onze naam N.V.U. Is uit de stemming gebleken dat Nederlandse Néderlandsche moest worden? Ja? Mooi!
(Applaus.)
O.H.M. Kusters: Dan nog even dit, leden. Onze eerstvolgende demonstratie, hier in Dirkswoud, gaat lopen van de Noordvaart tot aan het Kerkplein. Ik verzoek alle deelnemers aan deze demonstratie, zoals gewoonlijk, weer in het normale zwarte pak te verschijnen, maar wel met het SS-insigne.
J. van Buitel (gewoon lid): Waar kan ik dat insigne krijgen?
O.H.M. Kusters: Op het partijbureau, dat is: mijn huisadres. Die insignes zijn gratis te verkrijgen, na betaling van 8 euro, net zoals dat is met de tatoeëringen van het achterhoofd.’

Incorrecte mededelingen

2009-05-22T00:18:00.004+02:00

- Er zijn verschillende meldingen binnengekomen.
- Dat zal wel, ja. Ook een melding van die buurman daar.
- Maar wat is uw melding, meneer?
- Het is een aanslag van de Marokkanen.
- Welke Marokkanen? Hoeveel Marokkanen? Wie?
- Wie, dat weet ik natuurlijk niet.
- Hoe zagen ze er dan uit, meneer?
- Tja, Marokkaans natuurlijk. Zwart haar, gemene ogen. Marokkaans uiterlijk.
- Hoeveel Marokkanen wonen er in uw gemeente, meneer?
- Ik ben blij dat wij in onze gemeente weinig buitenlanders hebben. Ik ken geen Marokkanen.
- Maar u herkent ze wel.
- Tuurlijk. Van de tv. Die hangjongeren.
- En die heeft u hier gezien.
- Nee, ik stond in mijn voortuin en toen kwam die klap. In mijn áchtertuin had ik het kunnen zien, maar daar liep ik dus naar toe.
- Op welke partij stemt u dus?
- Geert Wilders!

Een politiek correcte mededeling

2009-05-21T00:29:00.003+02:00

Daar moeten we eens van af, van dat woordgebruik. Je hebt geen overlast van iets of iemand, je hebt last van iets of iemand. Er moeten geen stille tochten georganiseerd worden tegen zinloos geweld, maar tegen geweld. Er moeten trouwens helemaal geen stille tochten worden gehouden, laat de politie gewoon zijn werk doen.
Waar komt het vandaan? Uit de praatjaren: de jaren zeventig en tachtig. De jaren waarin alles in bespreekgroepen en fora besloten werd, na uiteraard uitvoerige discussies, de jaren waarin je bijvoorbeeld nog tegen kernenergie moest zijn, omdat je er anders uitlag, en je moest ook tegen de kruisraketten zijn, want dat was ook iets vreselijks. Wat er zo vreselijk aan was, ben ik al vergeten, het was zoiets als: die bom liet de gebouwen overeind staan, maar vermoordde al het volk in dat gebouw. Zoiets geloofden toen een paar miljoen Nederlanders, want zo kwam het op het NOS Journaal. Heel raar.
Zomaar iets geloven omdat het gezegd wordt.
Je hebt dat nu ook met die kredietcrisis. Omdat een paar honderdduizend Amerikanen te duur wonen, hebben we die crisis. Dat is natuurlijk onzin. ING of ABN Amro hebben grote problemen, zeggen ze, omdat op hun balans dit of dat staat. Háál dat dan gewoon van uw balans af, heren! Dat is eenvoudig een kwestie van doorstrepen, en klaar bent u. En als u iets gekocht heeft, waar u niet zeker over bent, dan stuurt u een briefje naar de Bank of America, en in dat briefje zegt u: dit was niet zo geslaagd, u krijgt het terug.
Hetzelfde is het met politiek correct. Er zijn correcte en er zijn incorrecte mededelingen, er zijn niet meer smaken.

Kán het simpeler?

2009-05-20T00:03:00.004+02:00

- U bent meneer Duhé?
- Duhay. Met een è.
- En u heeft een oplossing voor...
- Daar hebben wij inderdaad een uiterst innovatieve oplossing voor gevonden. Het DOS noemen wij dat, het Duhay Operating System inderdaad.
- En wat lost dat DOS nu op?
- Wel. U klikt eenmaal op het DOS icoon dat links op uw scherm, dat rechts op uw scherm verschijnt zoals u ziet. Daar klikken we dus op. En wat zien we gebeuren?
- Het scherm wordt zwart!
- Juist, meneer.
- Maar dat wil toch niemand?
- Zou het?
- Natuurlijk niet!
- U onderschat de mensheid, meneer. Neem nu de tv. Vanavond was er Knevel & Van den Brink, met die nazi-kampbewaakster, hoe heette ze ook, mevrouw Janssen. Hoeveel mensen zouden niet veel liever van haar verlost willen zijn?
- Honderdduizenden.
- Juist! En wij bieden nu die honderdduizenden de mogelijkheid om het beeld simpelweg op zwart te zetten, du moment dat er iets verschrikkelijks verschijnt.
- Op de computer, bedoelt u.
- Ja. U kunt zelf uw verschrikkelijks instellen. Daar reageert DOS automatisch op. Dus als er een politiek correcte mededeling komt, springt uw scherm meteen op zwart.
- Dus als ik niet wil horen over het uitsterven van de blauwvindolfijnen bijvoorbeeld?
- Juist! Daar is DOS voor!

2 + 3 levert 5 op

2009-05-19T00:05:00.010+02:00

Ja, behalve als het bijvoorbeeld 4 of 9 of 327.816 oplevert. De áfspraak is dat het 5 is, en dat rekent ook verreweg het gemakkelijkst.
Ik kreeg aan het begin van de avond een crash op mijn blog Ben, je bewéégt!, dat een soort tienjarenplan moet worden om mijn creativiteit te blijven testen en niet te verdorren. Die crash kwam door een overvloed aan label-mededelingen, die ik daar ‘opmerkingen’ noemde. Blogspot píkt gewoon niet meer dan 200 woorden als labels. En dat stadium had ik al ruimschoots bereikt.
Nu heb ik dat hele blog maar gewist, en ben ik opnieuw begonnen, deels met nieuwe fotootjes en nieuwe tekstjes. En zonder label-mededelingen, want daarvan vraag ik me toch al af wat het effect is.
U moet het zelf maar eens proberen om meer dan 200 woorden te gebruiken als labels. Dan zult u ook zien dat het herstel gepaard gaat met plotseling woorden in allerlei kleuren, woorden vetgedrukt, fotootjes soms wel en soms niet te wissen. De hele boel slaat op hol.
Gelukkig was ik toch al van plan enige wijzigingen door te voeren. Die voer ik nu ook door: ik wil op dat blog iets meer persoonlijk tot u spreken en niet langer de instantie (voorkomen te) zijn die uitsluitend grapjes kan maken. Ik maak natuurlijk voortdurend grapjes, maar nou ja.
1 + 2 = 3
2 + 3 = 4
3 + 4 = 5
Kán het simpeler? Maar er is geen machine die zo kan rekenen, bij mijn weten. En zeker is er geen machine die de totale som van die drie berekeningen (6 + 9 = 12) kan voltooien, zonder te crashen.

Als 2+3=4, hoeveel is dan 3+4?

2009-05-18T00:39:00.003+02:00

Die vraag heeft niets mathematisch, het heeft te maken met patroonkennis of patroonherkenning. Ik weet niet hoe het door mathematici genoemd wordt. Als je zou vragen: hoeveel is dan 9+10?, zouden veel mensen in het ongewarre geraakt zijn. Nu is het antwoord natuurlijk: 5.
En het aardige is dat zulke logica niet wordt gezien door machines, tenzij je ze natuurlijk inzet om juist op die logische antwoorden te gaan zoeken.
Op het St. Bernard Centre of Logics te Branwick, Illinois werkt een landgenoot, Hans van Waveren, die ik een paar vragen mocht stellen.
- Hans, hoeveel is 2+2?
- 4.
- Altijd?
- Niet altijd, maar voor zover wij weten, is het voorlopig de waarheid.
- Vier dus. Mag het ook iets meer zijn? Zeg, vijf?
- Dat zou me zeer verbazen als dat de uitkomst zou worden.
- Vierenenhalf dan?
- Dat komt dichter in de buurt, ja.
- En hoe zit het met jullie Amerikaanse onderzoek naar de mindere getallen, Hans? Je bent op de Nederlandse televisie.
- Dat is prachtig. Wel, met de mindere getallen zijn we, dacht ik, op de goede weg! We zijn nu al op min zoveel miljoenen! Miljárden zelfs!
- Maar 2 + 3 bijvoorbeeld?
- 2 + 3 levert 5 op.
- Maar stel nu eens dat het 4 oplevert.
- Vier?
- Ja, Hans, vier.
Dus zo ongeveer moet u het brengen als u eens met een intellectueel spreekt, weet u. Een bètaman, bedoel ik natuurlijk. Het heeft sowieso weinig zin om met een historicus of met een geograaf in gesprek te treden.

Nu ga ik simpele vragen stellen

2009-05-17T00:46:00.003+02:00

Aan een Amerikaan. Niet aan een Thai of Burmees of Paraguayaan. Een Amerikaan, die bovendien geïnteresseerd is in bijvoorbeeld Lifehacker. Ik vraag hem niet hoeveel voetbalvelden de aarde van de maan afligt, hoewel dat hem hevig lijkt bezig te houden. (Ik heb vanavond al op drie Amerikaanse sites het antwoord gezien — een antwoord dat overigens drie keer niet klopte. Het stellen van die vraag is onzinnig omdat de maan niet cirkelvormig maar elliptisch om de aarde draait.)
We hebben het weer over de zoekmachine Wolfram Alpha, die dit soort kennis rondstrooit. Laat ik nu maar eens heel duidelijk zijn.
Makers van Wolfram Alpha! U weet hoe lang het vliegen is van Heiloo naar Beverwijk. Geweldig, al is er niemand ter wereld die zal vliegen van Heiloo naar Beverwijk, want die afstand lopen wij desnoods.
U weet niets van de Domtoren, terwijl elke Nederlander weet wat daarmee bedoeld wordt. Wat u zou moeten uitzoeken is dit. Kun je, staande op het topje van de Domtoren (tamelijk hoog dus, heren) het IJsselmeer zien. Meetkunde is dat. Ik weet uit het hoofd het antwoord wel, maar kunt u dat antwoord meetkundig staven?
Een andere vraag waar u ook niet mee overweg kunt, is deze: Als 2+3=4, hoeveel is dan 3+4? U bent pas iets waard als die vraag beantwoord kan worden.
U heeft, wil ik maar zeggen, een bètaversie op de markt gebracht, zonder te zéggen dat het een bètaversie was. U heeft teveel verwachtingen gewekt.
(Waarom ik over die dingen val? Omdat ik denk dat die jongens iets in hun handen hebben waar we mee vooruit komen. Waar we écht mee vooruit komen. Ik geloof in dat Wolfram Alpha, maar het stelt me nog zo teleur.)

Wolfram Alpha (2)

2009-05-16T14:03:00.003+02:00

Dit is een vervolg op mijn vorige stukje. Nu ga ik simpele vragen stellen.
Eerste vraag: height domtoren.
Antwoord: Interpreting domtoren as komoren.
All right, tweede vraag: height domtoren utrecht.
Antwoord: hij weet weer niet wat hij met die input aanmoet. Godverdomme!
Over naar een ander soort kennis, die wij wel móet hebben.
Derde vraag: if 2+3=4, how much is 3+4?
Antwoord: Wolfram Alpha isn’t sure what to do with your input.
Tja.
Vierde vraagje dan maar? Distance Egmond aan Zee - Limmen.
Antwoord: Wolfram Alpha isn’t sure enzovoorts.
Tenslotte een vijfde vraag: number of inhabitants limmen?
En ook op deze toch oersimpele vraag heeft Wolfram Alpha geen antwoord.
Einduitslag: totaal ongeschikt.

Wolfram Alpha

2009-05-16T13:09:00.005+02:00

De nieuwe zoek- en rekenmachine Wolfram Alpha is er al. Niet komende maandag, zoals eerder aangekondigd, maar vandaag al.
Ik heb dus meteen een paar vraagjes gesteld.
Eerste vraag: How much sugar is there in http://chuijbregts.files.wordpress.com/2009/02/taart.jpg?
Antwoord: Wolfram Alpha isn’t sure what to do with your input.
Wel, je zoekt die taart op en je berekent hoeveel suiker er in zit. Niet? Dat zou ik doen.
Tweede vraag: How much alcohol is there in http://cmp.roularta.be/cmdata/Images/site72/nieuws/europa/europa8/slivovitsj300.jpg?
Antwoord: Wolfram Alpha is wederom not sure what to do with your input.
Ik vraag u alleen maar om het etiket te lezen!
Derde vraag: How much alcohol is there in sljivovica?
En weer weet Wolfram Alpha niet wat hij met mijn input aanmoet.
Vierde en laatste vraag: Sljivovica.
Wolfram Alpha kent het woord niet eens, en vraagt of ik soms slivnica bedoelde. Slivnica is een plaats in Bulgarije, 28 km ten zuidwesten van de hoofdstad Sofia.
Uitkomst eerste kleine test: Wolfram Alpha is ongeschikt.

Zedeloze zaken

2009-05-15T11:46:00.004+02:00

Een paar maanden geleden was er een bezoeker op dit blog, die bloemenhulde emmen had opgegoogled en die zo op mijn blog terecht was gekomen. Ik had nog nooit een letter over die bloemenhulde in Emmen geschreven, ik weet ook helemaal niet voor welke oud-verzetsstrijder of burgemeester of voor welk kamerlid van de Christen Unie of de PvdA die bloemenhulde was geweest.
Gisteren was er iemand uit Castricum die hoer aan huis had opgegoogled en die zo op mijn blog terecht was gekomen. Over een hoer aan huis heb ik ook nooit geschreven.
Misschien zal hieraan vanaf komende maandag een eind komen, want dan is Wolfram Alpha er. Dat is een zoekmachine die je rechtstreeks de antwoorden geeft op je vragen, en niet een eindeloze reeks pagina’s, zoals Google doet.
Google zag de bui al hangen, en heeft nu een paar wijzigingen aangebracht in zijn eigen zoekmachine, maar ze geven nog steeds geen direct antwoord op de simpele vraag hoeren aan huis castricum.
Om het afscheid van Google’s zoekmachine te vieren, ben ik eens op zoek gegaan naar de steller van de hoeren aan huis-vraag. Het blijkt de heer Anton Klopper uit Castricum te zijn, 46 jaar oud, alleenstaand, éénbenig (zijn linkerbeen is er twee jaar geleden afgehaald wegens botkanker in het bovenbeen). Hij werkt nog wat op de kinderboerderij bij het station, niet ver van zijn huis.
- Dus u bent de man die zocht naar hoeren aan huis, meneer Klopper?
- Inderdaad.
- Want u kunt moeilijk naar de dames van de Achterdam gaan?
- Dat klopt, ja.
- Het wegdek daar is ook niet je dat, hè?
- Neen, niet je dat.
- Een gehandicapte medemens zoals u zou eigenlijk een buurvrouw moeten hebben, nietwaar, die haar diensten...
- Inderdaad.
- Die haar diensten tegen een redelijk tarief aanbiedt.
- Uitstekend, ja.
- Bij welke thuishulp zit u?
- Evean.
- Dat is toch die thuishulporganisatie die adverteert met de slogan Fijn dat hulp zo compleet kan zijn?
- Inderdaad.
- Maar zo compleet is die hulp dus niet.
- Inderdaad.
Ik heb de heer Klopper nog geholpen bij het naar de wc gaan (wc was op de bovenverdieping) en toen ging ik maar weer eens terug naar Egmond aan Zee.

Gewoonlijk verschenen ze anoniem

2009-05-14T00:25:00.003+02:00

Daar hebben wij dus veel mee te maken gehad. Met van die seksismische zaken. En dan vroegen wij: waar gebeurde dat dan? Dan zeiden ze: buiten, daar. Waaro, vroegen wij dan. En dan kreeg je een antwoord van dat het gebeurd was op het Mercatorplein.
Dat is onze regio niet, dus wij zeiden: ga dan even naar de politie van het Mercatorplein, meisjes!
Maar evengoed, er gebeurt natuurlijk wel wat op de weg. Zedeloze zaken en zo. Met pooiers erbij! Vroeger zou je zeggen, hangjongeren. Ja meneer, dat ontplooit zich als de pest, hoor!
Ik kom laatst in De Vuist, dat is een kroegje van die stuntjongens en zo. Ik was er in functie, zoals dat heet, want daar was al het een en ander aan het etteren. In die buurt.
Afijn, er komt een meissie op me af met ‘Pliesie?’
Ik vragen: ‘Ja?’
Dat was een áárdig meisje om te zien, bruin haar en bruine ogen. Toverogen, als ik zo vrij mag zijn. Amandelogen.
Dus ik vraag wat er is, en ze komt naast me zitten. Ik bied haar een drankje aan, want ik zat zelf aan mijn eerste pils. Tweede pils, daar zat ik aan. Dus ik zeg tegen de barkeeper: doe dat meisje ook een drankje.
Wat wilt u, vraagt die barkeeper aan dat meisje. Dat meisje zegt: ‘Een Druppo, doe dat maar, Kees.’
‘Een Druppo voor madame,’ zegt Kees.
Ik begrijp er niks van. Maar toen die Druppo werd néérgezet, begon ik, héél langzaam, te vermoeden waarover ze me zou willen spreken. Over zulke zaken kunnen wij natuurlijk niet spreken, want dat is onder de politie.
Maar het is soms erg.

Aardige schunnige boekjes

2009-05-13T13:01:00.005+02:00

Het aardigste schunnige boekje dat ik gisteren gevonden heb, was de Catéchisme libertin van mejuffrouw Anne-Josèphe Théroigne de Méricourt. Het verscheen voor het eerst in 1791 en had meteen succes, dit handboek voor hoertjes.
Ook heel aardig was L’anti-Justine van Nicolas-Edmé Restif de la Bretonne (1734-1806) aan te treffen, dat iedereen die wel eens een Frans boek leest wel kent.
Wat me opvalt: de adellijk klinkende namen der Franse eroticaschrijvers. Dat zul je in de Angelsaksische landen niet aantreffen. Daar heten de schrijvers bij wijze van spreken gewoon John Long of Clary Bawd.
In Engeland werden de aardigste schunnige boekjes een eeuw later geschreven en gewoonlijk verschenen ze anoniem, zoals The power of Mesmerism uit 1891. Het kan nauwelijks in de schaduw staan van de werken van Anne-Josèphe en Nicolas-Edmé. Maar dat zijn dan ook twee topschrijvers in het genre.
Wat me verder is opgevallen in de Gutenberg-bibliotheek:
- The art of war was een titel die voorkwam in 1894, 1899, 1913 en zelfs, na de slachting die pas had plaatsgevonden, in 1920.
- Het ongelooflijke aantal boeken over de Franse Revolutie en over Napoleon Bonaparte, die overal Buonaparte heet.
- Amerikanen kunnen, zoals u weet, niet schrijven (een doodenkele uitzondering zoals H.L. Mencken, Mark Twain of O. Henry daargelaten) en noemen hun boeken dan ook A bunch of goodies.
- Voor de schakers is er nog dit: Game and playe of the Chesse van William Caxton uit 1474.

Wat wilde u bespreken?

2009-05-12T00:46:00.003+02:00

Wat u wilde bespreken (de kredietcrisis die steeds meer een dipje in de economie blijkt te zijn, het kabinet Balkenende, de zaak Jomanda, de regering Obama, waarom Arnold Karskens steeds gelijk lijkt te hebben maar onderuit gaat bij zijn vervolging van die 90-jarige Nederlandse nazi’s, Wouter Bos die zegt dat hij niet met Wilders in een regering wil, waarop Nagel dan weer zegt: dat zégt ie alleen maar), wat u wilt bespreken, maakt me niet uit.
Ik ben even niet geïnteresseerd in het gesprek. Ik heb Project Gutenberg ontdekt. Wat een rijkdom!
Ik heb vandaag al 90 boeken geüpload of gedownload (het verschil tussen die dingen moet iemand me nog maar eens uitleggen). Ik ga dus zeer veel lezen, de komende maanden.
Ik wil twee schrijvers noemen die ik er niet op ontdekt heb. Ik kende ze natuurlijk al, van een stuk of vijf of tien verhalen. De eerste van die schrijvers is de Canadees Stephen Leacock. Geweldige schrijver, dat zal iedereen met me eens zijn. Zijn complete werk staat op Gutenberg. U kent Leacock misschien als de schrijver van deze zin: "Lord Ronald ... flung himself upon his horse and rode madly off in all directions."
Een andere heerlijke vondst was het complete werk van O. Henry, een schrijver van de klasse van Tsjechov, heb ik altijd gevonden op basis van vier of vijf verhalen die ik gelezen had. Hij blijkt nog beter te zijn dan ik dacht. Hij schreef ingenieuze verhalen, volgens zijn adagium: "There are stories in everything. I've got some of my best yarns from park benches, lampposts, and newspaper stands."
Daarnaast zijn er nog enkele aardige schunnige boekjes te vinden op Gutenberg, die het ook voor u de moeite moet lonen.

Met Ben Hoogeboom

2009-05-11T12:23:00.003+02:00

- Is dat dé Ben Hoogeboom?
- Als u dat zo wilt zeggen, ja.
- De uitvinder van de Hoogeboom Bonbon en de Hoogeboom Kroket?
- Ja. Onder meer.
- Goh!
- Ook de uitvinder van de Hoogeboom Sans Sérif, een van de mooiste letters sinds de Haas Helvetica. De vette Hoogeboom Sans Sérif is nu in gebruik in diverse chocoladefabrieken. Dat wordt een nieuwe chocoladeletter.
- Goh! U heeft wel een enorm succes, is het niet, meneer Hoogeboom?
- Maar succes is maar betrekkelijk. Wat was uw naam en wat wilde u bespreken?
- Ik ben Gerard de Vet van De Vet Advertising Consultants en ik wilde uw reclame-aanwezigheid bespreken.
- In de reclame ben ik afwezig.
- Dat vonden wij ook, meneer Hoogeboom, en wij vonden dat...
- Jammer?
- Het goede woord!
- Dank u.
- Uw succes zou u nóg groter maken door te adverteren.
- Adverteren kost geld, meneer.
- Jawel, maar wij van De Vet weten maar al te goed hoe uw uw kosten kunt minimaliseren.
- Minimaliseren dat is miniem maken, dat is voor nul euro’s adverteren. Wel, zegt u het dan maar.
- Ja maar....
- Dank u. Goedemiddag, meneer De Vet.

Een homoseksuele onderwjizer

2009-05-10T01:25:00.003+02:00

Ik kreeg vanmiddag een telefoontje.
- Met Ben Hoogeboom.
- Met Jacobine Geel!
- Wie?
- Jacobine Geel, meneer.
- O ja, ik herken uw stem, mevrouw Van Geel.
- Geel is de naam, meneer.
- Pardon. Ik had uw naam verkeerd genoemd. Het moet zijn: Jacobien Geel, dus.
- Inderdaad. Zo had het gemoeten, meneer!
- Wat jammer dat u tegenover die homoseksuele onderwijzer zat. Vond ik, mevrouw Van. Mevrouw Geel.
- Vond u mij daar niet op mijn plaats, wilt u zeggen?
-Geenszins, mevrouw Van Geel!
- Mevrouw Geel.
- Pardon. Geenszins. U zou misschien zelfs op uw plaats zijn geweest als het om een kwestie ging van... Ik weet het niet zo goed.
- Ethica.
- Bijvoorbeeld, ja! Christelijke ethica versus het normale doe maar goed.
- Dan kies ik toch maar de christelijke ethica, als ik de keuze heb, meneer.
- Vanzelf. Jezus liep over de wateren enzovoorts. Dan moet je de christelijke ethica wel kiezen. Dat snap ik wel, mevrouw Van Geel.
- Mevrouw Geel.
- All right. Geel. Maar kunt u ook eens bedroefd kijken? In plaats van steeds dat vrolijke, kijk mij eens opgewekt wezen? Want zo vrolijk is de wereld nou ook weer niet, hoor!

Een te tragisch onderwerp

2009-05-09T01:08:00.003+02:00

Waar zijn we in Nederland goed in? In herdenken. In Apeldoorn zijn zeven of acht mensen doodgegaan. Herdenken, dus. Dat Turkse vliegtuig had ongeveer hetzelfde aantal doden. Ook herdacht.
Als mijn broer of een van mijn zusters erbij was omgekomen, zou ik niet naar zo’n herdenking zijn gegaan. Zeker zou ik niet naar de televisie hebben gekeken, die er ópspringt in vele herdenkingsprogramma’s. Neem Pauw & Witteman van gisteravond. Dat ging ook grotendeels over die herdenking in Apeldoorn. Er was ook nog een homoseksuele onderwijzer, die ons lachend voorhield dat het prima ging voor homoseksuele onderwijzers, althans in gereformeerde kringen. Dat meende ik tenminste te horen, want toen hij begon te praten was er iets interessants op internet.
Jacobine van Geel, die de herdenking had ingeleid door een tekst voor te lezen, zei van zichzelf dat ze spiritueel was en dat ze theologie (kennis van God) had gestudeerd. Eerst dat laatste maar. Theologie studeer je inderdaad op een universiteit. Maar wel in een aparte enclave van een universiteit. Daar leer je niets over, zeg, de diverse geloven in Goden op Nieuw-Guinea. Er wordt er daar van uitgegaan dat er maar één God is: Jezus. Of Zijn vader.
Lost de studie die theologie heet iets op? Het antwoord lijkt mij: neen. Geen enkel probleem. Universiteiten die theologie nog in hun studievakken opnemen, moeten zich dus schamen.
Het eerste, dat van zeggen dat je spiritueel bent. Spiritueel op welk gebied dan? Ik ben bijvoorbeeld spiritueel op het gebied van de muziek, de literatuur en van de loodgieterij. Vertel mij niets over Byrd, Bach of Besenstein, of over het plaatsen van een ringetje om de kraan van uw geiser.
Ik wil maar zeggen: zo is elke aardbewoner spiritueel.
Maar om dat te zeggen dat je spiritueel bent, dat heeft iets onbeschofts.

Zelfmoordhumor

2009-05-08T00:13:00.004+02:00

- Ik geloof niet dat je daar humor van kunt maken, Ben.
- Nee?
- Nee. Het is een te tragisch onderwerp, vind ik.
- Maar als je nu een medepassagier treft.
- Medepassagier?
- Ja, ik bedoel iemand die zich net als jij van het leven wil beroven.
- Hmm?
- Dan zeg je bijvoorbeeld: goedemorgen, hoe gaat het springen vandaag?
- Springen?
- Van een flat af of zo.
- Leuk onderwerp.
- Ja. Vind ik wel, tenminste.
- Er bestaat dus een soort broederschap tussen de zelfmoordenaren.
- O ja! Ook internationaal. Ook een zusterschap, kijk maar op internet.
- ???
- Onze zusters grijpen het internet echt aan, hè. Dat doen wij, serieuze zelfmoordenaars, niet zo. Of laat ik zeggen: dat doen wij minder. Wij schrijven geen site vol met: serieuze hulp gevraagd, kom alsjeblieft. Dat doen wij niet.
- Je noemt geen site.
- Nee, ik vind dat een zelfmoordenaar gewoon zijn gang moet kunnen gaan, en verder niks.
- Ik heb nog steeds geen humor gevonden in je verhaal.
- Stel nu eens het volgende. Een man wil zelfmoord plegen. Het is een man met een hoed. Die zelfmoord wil hij plegen door met zijn nek vlák voor het achterwiel van een Recession-bus, of hoe heet dat bedrijf ook, te gaan liggen. Maar hij wordt ontdekt! Zijn hoed ligt van zijn hoofd. Dus er komt een buspassagier, die zit te wachten op die bus, en die zegt: ‘Meneer, uw hoed!’

Ik geniet er nog steeds van

2009-05-07T13:36:00.003+02:00

In de jaren zeventig, tachtig en negentig was ik soms te vinden langs het spoor te Heiloo, om preciezer te zijn in het Heilooër Bos. Ik wou er voor de trein springen, wat ik, zoals u wel gemerkt hebt, niet gedaan heb.
Ik ben nooit zeer spraakzaam geweest, hoewel ik wel veel in mezelf praatte. Ik stapte dan op mijn fiets om naar het Heilooër Bos te rijden, en zei dan in mezelf: ‘Wij moeten het baanvak Alkmaar-Castricum weer eens gaan inspecteren!’ En daar glimlachte ik bij.
Nog steeds moet ik mijn lachen inhouden als iemand in een zin het woord ‘baanvak’ gebruikt. Zelfmoordhumor.
Misschien komt het door die humor dat ik niet voor de trein gesprongen ben, maar steeds kalm weer terugreed naar huis. ‘Het baanvak Alkmaar-Castricum is in orde bevonden,’ zei ik dan in mezelf.

Eenvoudigweg te sterk

2009-05-06T00:44:00.004+02:00

In de jaren zeventig was ik regelmatig te depressief en te suicidaal om er nog een goed woord over te spreken. Maar zoals sommige anderen gelovig zijn geworden, werd ik een liefhebber van Bachs muziek. Dat kwam door Glenn Gould. Ik had zelf eind zestiger jaren, begin zeventiger jaren pianoles gehad, en ik wilde ook zo piano kunnen spelen. Als ik niet zo zou kunnen spelen, dan wilde ik er in elk geval van genieten. Ik kocht dus platen van Glenn Gould, en ik heb ervan genoten. Ik geniet er nog steeds van.
Vóór Glenn Gould was ik te vinden voor de hard rock van de jaren zeventig, ik bedoel Genesis bijvoorbeeld met Los endos, dat me nu een nalopertje lijkt te zijn van de muziek van de Soft Machine. Misschien ook van Frank Zappa.
Glenn Gould heeft me de weg ingeholpen naar de klassieke jongens: Händel, Scarlatti, Schubert, Pärt, Messiaen, noem ze maar op. The real thing, om kort te gaan. Ik kan soms nog wel genieten van Oleta Adams, Tory Amos of Aretha Franklin (daar heb ik gisteravond naar zitten luisteren, en het was zeer aangenaam—ook door de kussen tussendoor van mijn lief), en ik kan ook zeer goed luisteren naar bijvoorbeeld de jazzjongens van de jaren veertig en vijftig.
Maar dat verbleekt toch bij zoiets als dit.

Ze slaapt nu

2009-05-05T00:26:00.007+02:00

We hadden ons zo verheugd op een mooie finale tussen John Higgins en Shaun Murphy, maar het kwam er niet van. John Higgins was te sterk. Eenvoudigweg te sterk.
Dus moesten we onszelf maar zien te vermaken, vanavond. Dat hebben we gedaan met video’s van Oleta Adams. Daar kwamen we op via Aretha Franklin.
Later, toen Alice al naar bed was gegaan, zag ik mevrouw Beatrix op het Damplein. Ze werd daar beapplaudisseerd. Op 4 mei.
Was ze zo’n heldin geweest, dan, toen? Lijkt me niet.
Verkeerd applaus, dus.
Er zijn nog maar tien of twintig mensen in leven die zulk applaus hadden moeten krijgen. Niet zij.

Een verschrikkelijk feit

2009-05-04T00:17:00.005+02:00

Een verschrikkelijk feit zou zich kunnen voordoen, als Alice morgenochtend toch zou besluiten naar huis terug te keren. Ze is nu hier, in Egmond, sinds woensdag. Ze slaapt nu. Ik kan niet meer zonder haar. Haar gezicht, haar lichaam, haar verstand. Alles. Haar liefde.
Er is een kans dat ze nog een dag blijft. Haar zoon, Alfredo (ik kan zijn naam ook niet anders verzinnen) had gevraagd om een substantiële bijdrage in geldvorm. Die kreeg hij vanzelfsprekend. Als die bijdrage morgenochtend op zijn rekening staat bijgeschreven, is alles oké. Staat die bijdrage er niet, dan voldoet zich het verschrikkelijke feit.
Het is dus: Alfredo versus ik.
Maar eigenlijk is dat niet zo. Alfredo! Je moeder gaat ooit verhuizen naar Egmond aan Zee. Dat staat wel vast. Het is een rustige buurt, hier. Weinig moorden of overvallen etc. Het laatste wat ik heb meegemaakt, was drie jaar geleden: een nachtelijke overval op Snack Plaza, 50 meter van mij vandaan. Die overval mislukte. Dat moeten ook amateurs geweest zijn, Alfredo, want om een snackbar te gaan overvallen — dan moet je wel stom zijn. Val dan een bank binnen, 25 meter verderop.
We zitten eigenlijk in één team, Alfredo. Ik ben depressief geweest, jij bent schizoïde of schizofreen. Blijf je medicijnen gebruiken, dat weet ik uit ervaring. Blijf alsjeblieft je medicijnen innemen, jongen, want anders kunnen er ongelukken gebeuren. Dat wil je moeder ook niet.
Je moeder, van wie ik zoveel houd.

U mag best een beetje zweten!

2009-05-03T11:04:00.005+02:00

Australiërs!
U zult het met me eens zijn: er heeft zich gisteravond een verschrikkelijk feit voorgedaan. Uw landgenoot, Neil The thunder from downunder Robertson heeft het verloren van Shaun Murphy.
(I’m sorry, but I must translate this for our Dutch and Belgian viewers first, mates. Ik heb het hier over de halve finale van het Wereld-kampioenschap Snookeren, waarin u natuurlijk niet geïnteresseerd bent, dames en heren. Shaun Murphy (Shaun spreekt u gewoon uit als John, wanneer hij te laat is voor het eten, dus u roept hem: Jóhn!) is een biddende katholieke Engelsman. Toen hij nog getrouwd was met zijn even katholieke vrouw — hij is kortelings gescheiden van haar — bekende hij eens dat hij voor elke partij snooker samen met zijn vrouw door de knieën zeeg om te bidden tot God. U zult het met me eens zijn: treurig en kinderachtig gedrag. Hooghartig gedrag ook, dat bidden. Als er al een God zou bestaan, moet die dan Shaun Murphy persé steunen?
Gisteravond voltrok zich een mirakel. Het stond in de wedstrijd Shaun Murphy-Neil Robertson 14-7. Shaun Murphy moest nog 3 frames (dat is het Engels voor sets) winnen, dan was hij klaar. Maar Neil Robertson won opeens zeven frames, dus het stond 14-14. Grote opwinding, ook te mijner huize, want dat had u allemaal kunnen volgen op de zender BBC 2.
Toen die stand bereikt was, kregen de jongens een break, een theepauze, waarin ze allebei aan de oefentafel wat stonden te stoten.
Wat er toen gebeurde, was ongelooflijk mooi, of eigenlijk ongelooflijk raar. Shaun Murphy had niet meer de hoogrode kleur op zijn kwabbige wangen, die hij het laatste uur had gehad, maar keek resoluut uit zijn ogen. Hij won vervolgens de drie volgende frames, en speelt dus vandaag en morgen de finale tegen de ijzersterke Schot John Higgins. Die ook al zo onverzettelijk kan kijken! Sorry, mates!)

Het moeilijkst is vaak je eerste zin

2009-05-02T09:33:00.003+02:00

Uit mijn verbluffende carrière als vrouwenversierder volgen hier enige hoogtepunten, die tevens punten ter lering kunnen zijn voor de nog opgroeiende, minder ervaren jongeman. Ze kunnen overal gebruikt worden, in disco, café of kroeg, bus-, trein- of tramhalte, zelfs in de thuissituatie of in de kerk.
Er zijn slechts twee plaatsen waar voorzichtigheid geboden is: de concertzaal en musea voor schone kunsten. In deze plaatsen moet men zich niet over een aardige dame heenbuigen met de woorden ‘De cello’s zijn zo... koel, vind je ook niet?’ of ‘De grijzen op dit aquarel! Spectaculair!’ Zo versiert men geen vrouw.
PUNT EEN. Zorg ervoor dat u eruit ziet als een lichtelijk verlegen echte man. Kapsel: onverzorgd; haren waaien in de wind. Kleding: amodieus. Draag alsjeblieft geen t-shirt, draag een overhemd dat immers door een vrouw kan worden losgeknoopt etc. Gebruik ook zo weinig mogelijk deodorants of scheergel. Echte vrouwen houden van de geur van een man. U mag best een beetje zweten!
Wat bedoel ik met ‘lichtelijk verlegen’. Daar bedoel ik mee: toon dat u een man van stavast bent (‘Zal ik deze tas voor u dragen?’ is een goede openingszin, waar ik meer dan twintig jaar geleden succes mee heb gehad in een bushalte op de Baarnseweg te Soest), nooit te beroerd om steun te bieden. Bied die steun ook, maar doe het aarzelend.
PUNT TWEE. Uw openingszin. Allereerst: vousvoyeer de vrouw van uw keuze. Geen gejij en gejou. Beleefdheid is belangrijk! Let er steeds op dat een vrouw het hof gemaakt wil worden, en zij wil het liefst het hof gemaakt worden door een belezen type. Zorg dus dat uw voorraad openingszinnen zeer gevarieerd is, en toegesneden op de toevallige omstandigheden ter plaatse.
Zeg bijvoorbeeld niet, als de dame van uw keuze een bloem in haar haren draagt: ‘Kadootje?’ Zeg ook vooral niet: ‘Thuis hebben we anjers.’ Zeg bijvoorbeeld: ‘Uw kleur haar. Het is bijna mahonie!’
Wij hopen dat u met deze tips uw weg zal weten te vinden!

Zo verschrikkelijk slecht geschreven

2009-05-01T10:30:00.003+02:00

Gisteravond ontmoetten wij (Alice en ik) de broer van een schoonzus van een vroegere vriendin van Alice. Het moeilijkst is vaak je eerste zin. Als je die eenmaal hebt, volgt de rest vaak vanzelf. Gisteravond? Ik bedoel: gistermiddag. Het was 17.55 uur.
Het was een interessante man. Hij was lid van het Hof der Griffiers van het Koninklijk Huis. Ik vroeg hem naar zijn werkzaamheden. Hij antwoordde: ‘Ik ben lid van het Hof der Griffiers van het Koninklijk Huis.’
Ik zei dus maar: ‘Interessant. Doet u binnenlandse zaken of zo?’
‘Nee, ’ zei hij, ‘ik ben lid van het Hof der Griffiers van het Koninklijk Huis.’
‘Een baantje dat je niet voor je lol doet.’
‘Voor zijn lol doet niemand iets.’
‘Dat is ook weer waar, ja. Bent u van adel? Want dat hoor je wel.’
‘Ik ben nog niet van adel.’
‘Dat is mooi. Dan kunnen we samen praten.’
‘Zeker.’
‘Is u nog iets overkomen, de laatste tijd?’
‘Uiteraard.’
‘Noemt u eens iets.’
‘We hebben strikte regels binnen Huize Ten Bosch, dat zult u begrijpen.’
‘Dat begrijp ik. Huis Ten Bosch.’
‘Huize Ten Bosch, zeggen we aan het hof.’
‘Goed. Vertelt u eens iets.’
‘Nou, we waren van de winter net terug van de Veluwe. Kom ik in de stallen, en de stallenjongen was zo onvoorzichtig geweest om links achter mij het zadel van één van de paarden op de vloer te leggen.’
‘En u struikelde.’
‘Ik struikelde bij het omkeren en vertrekken uit de stallen, ja. Gevolg: een gebroken kuitbeen. Ik moest dus meteen naar het Bronovo en daar word ik neergelegd in een kamer voor zes personen. Zes! Dus ik zeg tegen één van de zusters: maar wij zijn toch van het Koninklijk Huis!’
Het lukt me gewoonweg niet, het spijt me. Ik wilde vanaf het begin zeer slecht schrijven, maar daar ben ik niet in geslaagd. Zou het genetische aanleg zijn?

Daar moet je een definitie van geven

2009-04-30T13:32:00.005+02:00

We (Alice en ik) liepen vanochtend over de koninginnedagvrijmarkt, op zoek naar aardige boeken. Het enige boek dat enigszins in de buurt kwam was Taras boelba van Nikolai Gogol, maar dat hebben we ook niet gekocht omdat het zo verschrikkelijk slecht geschreven is. Er was ook nog een boek met sprookjes van Grimm, in 1940 vertaald door een mevrouw, en afschuwelijk geïllustreerd. Ook niet gekocht. Uit arren moede heeft Alice toen maar een bos van 20 oranje rozen gekocht.
Op het Pompplein (een naam die goed aangeeft met welke geluidskwaliteit we van doen hadden) was een groep als matrozen verklede mannen bezig, het publiek te vermaken met typisch Egmonds gezang.
Het volgende lied werd ten gehore gebracht:

De vuurtorenwachter
van Egmond aan Zee
verklaam in de bachter
en duidlijk tevree!

O luide matrozen
per directionnée
qua duplicatrozen
in Egmond aan Zee!

Kadie kada tramen
dus lotion ternee
padie amalamen
in Egond aan Zee. Aan Zee!

Wat waren dat ook alweer?

2009-04-29T10:11:00.003+02:00

- Ik weet een aardig spelletje van vroeger. Ameel.
- En wat moet ik daar mee doen?
- Daar moet je een definitie van geven. Dus je zegt bijvoorbeeld: ameel, dat is een soort romedaris.
- Aha. Dan zeg ik: weepeer.
- Dat is een soort rapefruit. Smaakt alleen minder goed. Erkorgel.
- Een soort arillon. Een arillon klinkt alleen minder zuiver. Aashaas.
- Aria te Ethlehem. Euk pelletje, je raakt eraan verslaafd.

Je moet een beetje indruk maken natuurlijk

2009-04-28T08:46:00.002+02:00

Gisteravond sprak ik met een goede vriend over het lezen van boeken. Boeken, wat waren dat ook alweer? Boeken zijn soms wel 500 tweezijdig bedrukte pagina’s, niet kleiner dan A5 en niet groter dan A4. Die pagina’s (vellen van papier) horen bij elkaar. Er zit een kaft omheen.
Ik zei die goede vriend dat ik nu eens The honey ant van Duncan Kyle ging lezen. Duncan Kyle leefde van 1930-2001 en schreef ongeveer zoals Alistair MacLean of Desmond Bagley. Hij schreef dus allesbehalve mooi. Waarom die troep dan toch lezen, zult u zich afvragen. Dat vroeg mijn vriend mij ook.
Ik zei gisteravond: ik heb de hele wereldliteratuur al gelezen, joh, en je kunt nu eenmaal niet je hele leven Nabokov, Shakespeare, Perec, Toergenjev, Elsschot en Karel van het Reve blijven herlezen. De hele wereldliteratuur, zei hij met verkrampte mond.
Jawel, zei ik, tenminste de delen van de wereldliteratuur die mij aanstaan. Ik heb wel de avonturen van soldaat Tsjonkin gelezen, maar niet die van soldaat Schwejk. Dickens of Balzac of Dostojevsky heb ik bijvoorbeeld niet gelezen, maar ik heb bijvoorbeeld wel de meeste boeken van Trollope en dat boek over Rusland van Custine gelezen.
En de Algonquin Table?, vroeg mijn vriend.
Je bedoelt Woolcott, Thurber, Benchley, Perelman? Ik heb wel stukjes van Thurber gelezen en The treasurer’s report van Benchley. Verder heb ik niets van ze gelezen.
Dan moet je Love conquers all van Robert Benchley eens gaan lezen, zei hij.
Ik heb meteen Duncan Kyle weggegooid en bij Project Gutenberg dat boek van Benchley gedownload.

Alsof het een helse truc is

2009-04-27T10:31:00.003+02:00

Weet je hoe ik het doe? Eigenlijk is het een kunstje van niets. Ik stap op het podium en ik zeg: ‘Goedenmiddag, beste mensen. Mijn naam is Job Reinbach. Ik ga u voor in dit gebed.’ Dan zeg ik een willekeurig gebed met veel Jezus erin en ook veel Lazarus, en dat doe ik met een stentorstem, want je moet een beetje indruk maken natuurlijk.
Dan haal ik een ingelijste poster van Jezus Christus tevoorschijn en die zet ik op een standaard, midden op het podium. Ik pak een wijwaterkwast en ik sprenkel wat wijwater over de mensen heen.
Een volgend gebed, weer vol van Jezus Christus en vol van de uiteindelijke genezing van deze of gene ziekte. Doet het ook altijd goed.
En dan spring ik naar voren en kom tussen het publiek in te staan. Ik schreeuw iets willekeurigs, en ik ga naar een oude dame toe. Welke dame dat is, hoor ik in mijn oortje. Daarin zegt mijn vrouw me welke dame ik moet hebben.
Ik zeg haar naam, want die naam geeft mijn vrouw me ook door, die vrouw en trouwens het hele publiek staat verwonderd! En dat moet ook. Ik schreeuw het dan uit: ‘In de naam van de Heer! Genees deze vrouw van haar kanker!’ Als ze kanker heeft natuurlijk, dat geeft mijn vrouw me ook door via mijn oortje. Als ze diabetes heeft, zegt mijn vrouw dat ook.
Maar hoe het ook zij, die vrouw wordt tóch beter dan ze was toen ze aankwam. Door de positieve instraling van Gods Licht, noem ik het maar voor het gemak.

Impossible

2009-04-26T01:05:00.004+02:00

Stel, u bent er falikant tegen dat wij die Joint Strike Fighter kopen. Dat kan. Als u bijvoorbeeld lid bent van de SP, dan keert u zich tegen de JSF. Dat wil zeggen, eigenlijk bent u tegen álles van Amerikaanse oorsprong. Maar goed.
U bent tegen die JSF. Korea, Vietnam, Irak enzovoort.
U bent daartegen, en u vindt dat onze F16’s nog best 25 jaar kunnen meegaan.
Dat kunnen ze ook, dat ben ik helemaal met u eens. Ze doen daar wel alsof het een helse truc is om die dingen nog op te starten, met nog geen eens ruimte voor een boterhamzakje, maar daarvoor hadden we de piloten niet getraind. Daar heeft u dus gelijk in.
Maar dan komt over 25 jaar het moment: welk toestel kopen we? Of kopen we wel een toestel?
Naar mijn mening moeten we up to date blijven. Zoals we ook up to date moeten blijven als het gaat over Chinese of Russische ambassades.
Hun adressen zullen bekend zijn, dus die kunnen net zo goed afgeluisterd worden als de Nederlandse ambassades in Moskou en Peking. Om de een of andere reden lukt dat maar niet.
Gelukkig.

Engels gaan praten

2009-04-25T01:01:00.005+02:00

I don’t like to move the subject around, but I don’t have the sin to explain why it is so important to talk in English. Why? Look alone at your computer! That is completely clear, I mean, to you? When there is something unclear, you always can call me up. Or of course you mail me up, what you ever want. Ever.
But let us take the situation in The Derp on this midday. Horrible to consider about, but maybe lessonsworth for you. There stood no wind today, although there came later in the midday some wind from the sea. The North Sea, rather cold. That couldn’t press the pleasure on the terrasses, I am totally sure!
But in the meantime a destruction firm was doing the destruction of the Tromp Basic School, what went coupled with a lot of banging and hammering. Why come there so much men together, when there is to see so little? I ask you that. All they see is: stuff. Enormous amounts of that. And that for a school with but six school locals!
Anyway. On a certain moment I stood there also looking, and a bulldozer ran up my house! I said: ‘Ho! Not there! That must not be deconstructed!’ But the driver of the bulldozer heard me not, and that’s why I am now situated in room 412 of the Zuiderduin Hotel, because I could not stay in my own house anymore. Impossible.
I have already had a sorry from the driver of the bulldozer, so that is one okay. Tomorrow morning it seems to be all right again, but you sit with the case!

Die Amerikanen

2009-04-24T00:32:00.002+02:00

Ik zit hier nu, vlak na middernacht, in een overhemd en een spijkerbroek. Dat ik een spijkerbroek en niet een pantalon aan heb, komt door de Amerikanen. Dat er in 1966 geen Johnson moordenaar geroepen mocht worden, maar wel mocht worden gedemonstreerd tegen die oorlog in Vietnam, komt ook door de Amerikanen. De Amerikanen demonstreerden zelf ook, en dat konden wij op de televisie zien. Dus doen wij het ook. Want vrijwel elke Nederlander was tegen die oorlog, net zoals bijna elke Amerikaan.
Er kwamen nog meer oorlogen (want Amerika houdt van oorlog voeren, binnenslands en buitenlands), maar daar demonstreerden we niet tegen. We zagen geen voorbeelden uit Amerika.
Moeten wij Nederlanders nu een gevechtstoestel kopen uit zo’n oorlogszuchtig land? Dat is de vraag.
We kunnen ook eenvoudig een Saab kopen, uit Zweden, dat geen verleden van oorlog en brandschatting heeft. Die Saab is de helft goedkoper, maar is misschien 2 procent minder goed. Het argument van Dick Berlijn dat we ‘onze mannen alleen het beste materieel’ moeten gunnen, is natuurlijk onzin. Ze gaan heus niet dood als ze in een Saab vliegen, hoor. En als ze moeilijkheden hebben met het radioverkeer met de grond, dan moeten ze gewoon goede radio’s aan boord installeren, en Engels gaan praten.
Nog afgezien van de vraag of we die F16’s moeten vervangen (die kun je namelijk ook nog zo goed ‘herstellen’ dat ze nog 25 jaar meegaan), lijkt mij dat we die JSF moeten aanschaffen.
Mijn reden daarvoor is heel kinderlijk. Het waren in 1944 en 1945 niet de Zweden of de Denen of de Engelsen of de Fransen, die ons bevrijd hebben. Het waren de Canadezen en de Amerikanen.
Die moet je daarvoor belonen.

Kleine misdadigers

2009-04-23T00:02:00.004+02:00

Er zijn mensen die zeggen: we hebben nu eenmaal in dat kabinet van CDA, VVD en LPF een contract getekend met die Amerikanen over die JSF. Die JSF die ondertussen al veel duurder is geworden, en die ook veel minder werkgelegenheid heeft opgebracht. Maar dat doet even minder ter zake.
Er zijn anderen, ter rechter en ter linker zijde, die zeggen: die JSF hadden we nooit moeten bestellen, we hadden beter die Saab kunnen nemen, of we hadden beter helemaal geen nieuw toestel kunnen kiezen.
Die Saab zou je kunnen kiezen, want die doet ongeveer hetzelfde als de JSF en die kost een hoop minder. Maar daar kun je geen leuke testvluchten mee maken, en dat is natuurlijk ontzettend jammer, want welke piloot wil er nou niet over Arizona vliegen.
Het zou jammer zijn als het kabinet hierover zou vallen, want ik vind dat het maar niks is als Wilders ons ook nog gaat regeren straks. Laat die Wilders vooral zijn Fitna-filmpjes maken, laat hem geen kans om in de regering te komen.
Echt, heren van het CDA, dat hebben we in 1917 in Rusland al gezien en in 1933 in Duitsland.
Maar u bent kleine crimineeltjes, dat weet ik ook wel. U gokt dat het weer zo’n kabinet als met de LPF wordt. Is het niet?

Een veilige tak

2009-04-22T15:02:00.003+02:00

‘Vroeger, dat wil zeggen tot vorig jaar, zat de pornoindustrie nog vol kleine misdadigers. Dan zag je zo’n Tera Patrick of zo’n Vanessa del Rio of een andere mooie dame knoeien met John Holmes of met een ander soort inbreker. Het waren ook overduidelijk nog eens domme jongens, die nooit een boek van binnen hadden gezien.
Dat willen wij niet meer. Wij hebben dus het bureau Eminent Men gevraagd om andere modellen. Geschóólde mannen. Wel natuurlijk met 15 centimeter penislengte, maar knappe, universitaire types, die je een paar regels tekst kunt toevertrouwen. Want dat was ook steeds het grote probleem, hè. Ze konden geen regel tekst onthouden en opzeggen.
En wat hebben we nu gedaan met de ouwe hap, de vroegere mannelijke pornosterren? Want je kunt ze niet zomaar ontslaan, dan zou je de maatschappij opzadelen met een hele lichting inbrekers en tasjesdieven. Nee, we hebben ze in categorieën ingedeeld zoals de BUMs, dat is nog de meest nobele groep, want BUM betekent Big Ugly Men, en we hebben ook de SUMs, de Stupid Ugly Men.
En wat doen onze BUMs en SUMs? Die werken de Big Beautiful Women, de BBW, af. Onder ons gezegd, die meiden zijn niet beautiful natuurlijk, ze zijn gewoon vet. Moddervet. Geen plezier aan.
Maar voor onze mooiste meiden, onze topklasse meiden, hebben we sinds vorig jaar dus het betere type man.
We hopen dat het is opgevallen.’

Ik kon niets vinden

2009-04-21T16:40:00.006+02:00

Ik kon vandaag niets vinden in mijn stukje van gisteren, geen regeltje. Ik heb er nog wel een foutje tegen het Nederlands uit gehaald. Maar een regeltje voor een nieuw stukje leek er niet in te zitten. En dat moet nu eenmaal, zo zit dit blog in elkaar.
Maar wat er niet is, is er niet. Dan praat ik gewoon een stukje bij elkaar. Vanochtend was ik heel vroeg, om half negen, al in de supermarkt. In de hal stond een man, die me aansprak. Ik zal ons gesprek hieronder zo precies als het me maar mogelijk is weergeven.
- Ah meneer!
- Goedenochtend, meneer.
- Ik ben enquêteur van Bureau Indomarkt (meende ik te verstaan) en ik wou u een paar vragen stellen. Mag dat?
- Dat mag natuurlijk. Ik heb alle tijd, dus vuurt u uw eerste vraag maar af.
- Is uw leven veranderd door de kredietcrisis?
- Neen.
- Niet veranderd?
- Geen cent, meneer.
- Dat is vreemd!
- Ik ben een kleine zelfstandige, daar komt het door.
- Aha! Wat voor kleine zelfstandige, als ik mag vragen?
- Ik zit in het vervoer.
- De vervoersbranche heeft toch duidelijk last van de crisis?
- Ik zit in een veilige tak.
- Dan heeft u het getroffen, meneer! Welke tak is dat dan?
- Ik vervoer dieren.
- Vee?
- Nee, geen vee. Er staat HPV op mijn wagen, en dat betekent ‘Hoogeboom Prooidieren Vervoer’. Ik kom net terug uit Apeldoorn, waar ik bij de Apenheul ben geweest met een ritje prooidieren.
- Voor apen?
- Voor apen ja. Ze leven niet vegetarisch, hoor.
- Wat voor prooidieren geven ze die apen dan?
- Van alles. Van katten en honden uit het asiel tot en met fretten, jonge vosjes, allerlei gevogelte waarvan wij eerst de vleugels hmm beschadigen.
- Dat heb ik nooit geweten!
- Ze maken het ook niet bekend, hè. Je moet zulke dingen ook ’s nachts brengen. Dan zijn er geen bezoekers.

Natuurlijk kómt het wel eens voor

2009-04-20T14:52:00.008+02:00

Vanochtend was ik teksten aan het corrigeren die getikt waren voor Deel IV van het Verzameld Werk van Karel van het Reve. De Delen I en II zijn in december verschenen bij Uitgeverij Van Oorschot, maar dat wist u al.
Tot die teksten behoorde Zo gaat dat in Rusland, een recensie van KvhR die in 1977 in Het Parool was verschenen over De merkwaardige lotgevallen van soldaat Ivan Tsjonkin, het boek van Vladimir Vojnovitsj.
Ik heb dat boek gelezen indertijd en het was een prachtig boek. KvhR vraagt zich in die recensie bijvoorbeeld af of een lezer iets van de Sovjet Unie komt te weten bij het lezen van een klucht, een satire, een schelmenroman. Hij zegt terecht: ja. Hij noemt als voorbeeld het bewaken van dat vliegtuig door de domme Ivan Tsjonkin. Het is niet de domheid van Ivan Tsjonkin, maar dat bewaken zelf dat je duidelijk maakt dat het verhaal absoluut niet in Nederland of in Duitsland of Engeland speelt. In kapitalistische landen worden een stuk of tien dingen bewaakt: de Tweede Kamer, het paleis van de koningin en nog zo een paar dingen. In landen als de Sovjet Unie wordt alles bewaakt. En nog steeds gaat het daar een beetje zo.
In die recensie vertelt KvhR dat Tsjonkin terecht komt bij Njoera met haar koe Krasavka, die even later in de recensie Krasovka wordt genoemd. Ik wist uit mijn hoofd ook niet meer hoe die koe heette, en ik had het boek ooit uitgeleend aan een goede kennis, ongetwijfeld, maar teruggegeven heeft hij het boek nooit. Dus het internet op om te zoeken of het Krasovka of Krasavka moest zijn. Ik kon niets vinden, dat komt wel eens voor.
Toen dacht ik: Wouter van den Berg kan ik mailen. Die spreekt Russisch en die kent bovendien vast dat boek. Wouter doet bovendien het register van de delen van het Verzameld Werk van KvhR. En al na zeer korte tijd mailde Wouter mij terug: Krasovka!
Pas om kwart voor zes vanmiddag ontving ik weer een mail van hem: Sorry, Krasavka! And that’s final.

Volkomen verlopen woestijngodsdienstjes

2009-04-19T02:43:00.003+02:00

Het is mij te moeilijk om uw broeders of uw ooms of uw vaders aan te spreken. Die zijn de baas, en ze willen dat baaszijn natuurlijk nooit kwijt raken. U moogt zich trouwens wel afvragen waaróm zij de baas zijn over uw leven.
Juist.
Zij zijn sterker dan u. Daarom zijn zij uw baas. Daardoor bent u bijvoorbeeld verkracht geworden tijdens uw jeugd, door uw broer. En u mocht daar niets van zeggen.
Want laten we wel wezen, het maakt echt niets uit of u een sluiertje draagt of niet. U ziet elke dag honderden Nederlandse vrouwen die geen sluier dragen. Hen overkomt niets.
Dat verkrachting en zulke dingen zo betrekkelijk weinig voorkomen in ons land is natuurlijk een zegen. Natuurlijk kómt het wel eens voor, maar op zó kleine schaal. Ongeveer op dezelfde schaal als in Libanon of Marokko.
Dus waarom zweert u dat rare moslimgeloof niet af? Zoals ikzelf het katholieke geloof al nooit serieus heb genomen? Mijn ouders waren katholiek en probeerden ons katholiek op te voeden. Da’s dus nooit gelukt.
Dan kunt u vragen: maar wat heb je ervoor in de plaats gekregen?
Dat zal ik u zeggen: twijfel. Meer niet. De beste geestesgesteldheid voor een mens.

Te weinig onderwijs

2009-04-18T13:43:00.003+02:00

Masjenka reageerde hedenochtend op mijn stukje van gisteren. Haar reactie begon als volgt:

Vandaag stond hier in een regionaal nieuwsblad: 'Twee moslima's betrapt op ontlasting in kerk van Zottegem'. Het ging om drollen, geen plasje. Een statement dus.

Ik zou de beide dames dit willen zeggen.
Dames! Als u de katholieke kerk wilt belachelijk maken of wilt beledigen of wilt aanvallen, hebt u mijn steun. Maar niet als u dat doet als moslim, en als u het doet om het moslimgeloof beter te laten lijken dan het christelijk geloof. Want die beide geloofssystemen zijn allebei krakkemikkige, totaal ouderwetse en volkomen verlopen woestijngodsdienstjes.
Ook zijn wij hier gewend — en ik denk dat het in België niet anders is — om te protesteren met woorden. Wij staan fier op ons gelaat, dus wij dragen geen belachelijk gezichtsmasker, en dan zeggen wij wat er mis is aan de katholieke kerk. En dat mogen wij ook doen, want wij hebben dat mooie systeem van de vrijheid van meningsuiting.
Een systeem waardoor landen als Nederland en België zo gunstig afsteken tegen jullie landen, want daar word je eenvoudig de gevangenis in gesmeten als je eens iets zegt.
Wordt Belg! Noemt, als ge getrouwd zijt, uw kinderen niet Achmed of Salima, maar Rik of Tiny. Eet varkensvlees, behalve als u vegetarisch door het leven wilt gaan. Vegetarisch is het meest gezond. En stop met jullie ramadan!
Waarom u daarmee zou moeten stoppen? Ten eerste omdat het een krankzinnig idee is om een maand lang alleen ’s avonds en ’s nachts te eten. Denkt u toch even na. Denk dan ook aan de — door jullie woestijnprofeet Mohammed vergeten — volkeren die bij de poolcirkel leven en dus geen moslim kunnen worden. Dat wil zeggen, dat kunnen ze wel (je hebt gekken op de hele wereld) maar dan moeten die ramadanregels even veranderd worden.
Snapt u alles wat hier staat? Als u het niet snapt, heeft u te weinig onderwijs genoten.

Ik woon er pal naast

2009-04-17T14:20:00.003+02:00

Van de Indische mensen hebben wij geleerd dat nasi rames en gado-gado zeer smakelijk zijn. Van de Surinamers komen de roti en de kouseband. De Turken gaven ons al eeuwen geleden de tulp (waarvan de bol ons door de Hongerwinter geholpen heeft, zoals sommigen zeggen) en geven ons nu hun raki. De Marokkanen hebben ons dieet verrijkt met bijvoorbeeld couscous. Allemaal redenen om dankbaar te zijn. Daar komt ook nog eens bij dat deze mensen onze blanke straten en dreven mooi kleuren.
Ik hoop dat in 2039 het volgende gesprekje kan plaatsvinden.
- Vijfentwintig of dertig jaar geleden werden de islamitische scholen gesloten.
- Dat weet ik nog. Ze zeiden dat er te weinig onderwijs gegeven werd en dat ze de integratie niet bevorderden.
- De wát?
- De integratie. Dat is dat de kinderen opgroeien samen met Nederlandse kinderen, zodat ze elkaar niet later de hersens gaan inslaan.
- Onzinnig verhaal, lijkt mij.
- Dat vond men toen. Hoe ook, de Marokkaantjes moesten allemaal gewoon naar de openbare school. En het leuke is dat ze gewoon zijn gaan doen. Zelfs hun kinderen hebben nu namen zoals Piet, Pierre of Greetje. Een grote vooruitgang dus.
- Dat is inderdaad een goed teken.
- En ze eten nu ook varkensvlees. Dat weet ik, omdat ik vlak naast een voormalig Marokkaans stel woon.
- Ze moeten ongeveer gedacht hebben: die christenen hier eten gewoon paling, hoewel in hun bijbel staat dat dat niet mag. Dan mogen wij ook varkens eten.
- Zoiets, ja. Dat overtreden van dat varkensverbod is, lijkt mij, een teken dat de mens toch groeit, in de loop van de tijd.

Het liefst nog iets verder

2009-04-16T14:57:00.004+02:00

De oude Trompschool wordt gesloopt. Ik woon er pal naast, met nog zeven anderen, in een bovenappartementje in wat eens de gymzaal van de Trompschool is geweest. Vanochtend zijn ze begonnen met slopen. Ze zetten een schaftkeet neer en ze zetten een hekwerk rond de school neer. Toen was het al half drie, want u begrijpt één ding: slopen, dat moet lang duren. Er moet overlegd worden tussen al die witbehelmde mannen.
Zo hoorde ik de volgende conversatie tussen twee van die mannen.
- Dat hek, dat moet hier komen, Henk?
- Dat is prima, ja.
- Dan zet ik het hier neer.
- Prima.
- Het hek staat er!
- Prima. Het liefst nog ietsje verder.
- Dat gaat niet, Henk.
- Waarom niet? Ietsje verder.
- Dan kunnen de mensen hun deur niet meer uit komen.
- Welke mensen?
- Die hier wonen.
- Zet dat hek nog maar een half metertje verder.
- Oké, jij je zin.
Dus dat hek staat nu een halve meter voor de voordeuren van de vier mensen die bij mij beneden wonen. Dat moet morgen dus weer veranderd worden. Enzovoorts.

Ik ben van de club

2009-04-15T10:15:00.004+02:00

Ik ben van de club die ertegen is als een gemeente Edam een 150 jaar oude taxus wil omhakken, die vindt dat burgemeester Aleid Wolfsen, als hij de pers heeft gebreideld, moet opstappen — nadat hij zijn teveel ontvangen gelden heeft terugbetaald en de schade toegebracht aan Ons Utrecht heeft voldaan — kortom, ik ben van de club die voor terugdraaiing is van de spelling van het Nederlands naar de spelling van 1990.
Toen hadden we een keurige, logische spelling. Het was een kippeëi en een kippenhok, en iedereen begreep waarom dat zo ging. Ik zou het liefst nog iets verder gaan: een menseschedel bijvoorbeeld, maar ik begrijp dat veel mensen dat te ver vinden gaan. Maar waarom het een pannenkoek in plaats van het veel logischer pannekoek moet zijn, weet niemand mij te vertellen. Anderzijds vind ik wel dat het een koekenpan en niet een koekepan moet zijn.
Gelukkig zijn de meeste beschaafde Nederlanders het ongeveer met me eens. Uitgeverij Van Oorschot houdt zich bijvoorbeeld aan de Herziene Woordenlijst van 1990. Verschillende bladen doen dat ook.
Nu is het wel zo dat wij niet de straat op gaan als die taxus toch wordt omgehakt, of als meneer Wolfsen ermee wegkomt of als straks de Spellingscommissie met weer nieuwe wijzigingen op de proppen komt.
Wij zijn beschaafd, zei ik net al, dus wij hopen alleen maar dat het gezonde verstand zal zegevieren. Ondertussen gaan wij verder met het verspreiden van die beschaving.

Mannetje van ons

2009-04-14T15:09:00.004+02:00

- Met Kievit.
- (...)
- Zwanenburg, zegt u?
- (...)
- En u wilt Kees even aan de lijn hebben. Dat zal moeilijk gaan, meneer.
- (...)
- Omdat Kees aan het trainen is voor de wedstrijd van zondag, meneer.
- (...)
- Nee hoor, Kees komt helemaal niet naar zijn telefoon toe. Kees traint zich tebarsten.
- (...)
- Ja, u kunt wel komen, maar bij de poort wordt u staande gehouden, dus u komt er niet in. We hebben een geheime training.
- (...)
- Dat kunt u wel vinden, meneer, maar ik heet Kievit en ik ben van de club. Dus.
- (...)
- Dat hoort tot mijn taken, meneer. De manschappen vrijwaren van ongepast en ontijdig telefoonverkeer.
- (...)
- Zaakwaarnemer. Al was u Kees z’n begrafenisondernemer, dan trainde hij nog gewoon door.
- (...)
- Goedendag, meneer.

Geen minuut later of eerder

2009-04-13T13:18:00.003+02:00

- Het belangrijkste is de timing, hè?
- Kunt u aan Stunt Nederland overlaten, meneer.
- Dat hoop ik inderdaad.
- Wij zijn altijd goed geweest met de timing, meneer.
- Dan is het goed. Laten we het nog één keer doornemen. Goed opletten nu. U komt dus met een ouderwetse locomotief aanrijden, met een gangetje van...
- Tachtig.
- Juist. Aan die locomotief zitten drie wagons vast.
- Drie wagons.
- En in de middelste wagon zit het explosief.
- Explosief in de middelste.
- U rijdt dus dóór het Centraal Station, langs perron 11a.
- Perron 11a.
- Dan zit er boven in het dak van het station een mannetje van u.
- Mannetje van ons.
- En dat mannetje springt van het dak af.
- Mannetje springt.
- Precies op die middelste wagon.
- Precies op de middelste wagon.
- Waardoor de hele boel ontploft.
- En de boel ontploft. Oké. Dat was het?
- Dat was het, en als u nu morgenochtend kunt komen.
- Morgenochtend?
- Ja, we hebben de hele boel gepland met de NS en met de mensen van het station.
- Morgenochtend zal moeilijk worden.
- Hoezo?
- Ik moet mijn moeder naar de tandarts brengen, meneer.

Het was al donker

2009-04-12T01:08:00.005+02:00

- Het was al donker, meneer de rechter, en daar is het door gekomen.
- Het was nog voor vijven, begreep ik?
- Nee, het feit deed zich ruim na vijven voor. Ik denk wel dat het kwart over vijf was, edelachtbare.
- Ik noteer: kwart over vijf.
- Juist. Want het was misschien wel half zes!
- Maar ik noteer: kwart over vijf. Gaat u verder, meneer.
- En toen kwam dus die meneer die daar staat, die kwam daar aangereden. In zijn groene Deux Cheveaux.
- Klopt dat, een groene Deux Cheveaux? Dat klopt. Gaat u verder, meneer.
- En wat er tóen gebeurde, daar heeft u geen mening over!
- Vast wel, meneer Graafsma.
- Daar heeft u geen méning over, meneer de rechter!
- Vast wel, meneer. Vertelt u het eens op een rustige wijze.
- Nou. Kijkt u eens. Waar wij wonen, dat is op een hoek van een straat. Een tamelijk rustige straat, waar om die tijd weinig verkeer langskomt. Een kalme hoek. Wij noemen het: De Stilte. Daar zal iedereen die daar woont het mee eens zijn. Kalmte. Zeker om die tijd. Om kwart over vijf, half zes, edelachtbare.
- Ik stel vast: kwart over vijf. Geen minuut later of eerder. Wat gebeurde er, meneer Graafsma?
- Dat heb ik de politie al verteld, maar dat zal ik u nog eens vertellen. Ik sta daar op die ladder, om mijn laatste paar ramen schoon te maken. En ik zie die groene Deux Cheveaux aankomen, begrijpt u wel.
- Nee.
- Ik spring dus omlaag van mijn ladder. Effe snel, dat begrijpt u.
- Nee?
- Want in die Groene Cheveaux zit iemand die mij van mijn werk beróóft.
- U bedoelt de meneer die u aanklaagt?
- Ja meneer. Da’s een ordinaire rover! Voor ons werk geldt: absolute solidariteit, maar dat geldt niet voor dat tuig! Dus ik heb heb hem een paar klappen verkocht, ja. Niet helemaal zuiver, want ik zei al: het was na vijven.

Je moet het goed doen

2009-04-11T00:52:00.004+02:00

Ik heet Engelbertus Johannes Maria Hoogeboom. Op jonge leeftijd zei ik altijd: ik heet E.J. Hoogeboom, want ik vond dat Maria niet passen, dus dat liet ik weg. Maar ik heet nu eenmaal zo.
Wie die Engelbertus is, weet ik niet (ik ben vernoemd naar de vader van mijn moeder, die Engel de Zeeuw heette). Maar wie die Johannes is, weet ik wel, namelijk hierom.
Die Johannes heeft nogal wat durven beweren in die bijbel. Zo over dat over het water lopen van Jezus de Visser, zoals hij genoemd zou worden, als hij in die verschrikkelijke tijden in Nederland had gewoond: ‘Tegen de avond daalden zijn leerlingen af naar het meer. Ze gingen aan boord van een boot om over te steken naar Kafarnaüm. Het was al donker, en Jezus had zich nog niet bij hen gevoegd. Intussen stak er een hevige wind op die de golven opjoeg. Toen ze ongeveer vijf kilometer hadden geroeid, zagen ze Jezus over het meer lopen; hij was dicht bij de boot. Ze werden bang, maar hij zei tegen hen: ‘Ik ben het; wees niet bang.’ Ze wilden hem aan boord nemen, maar op hetzelfde ogenblik landde de boot op de plek waar ze op aan hadden gestuurd.’
Dat moet dus plaatsgevonden hebben rond het jaar 30. Is opgetekend 40 of 50 of misschien 150 jaar later. Zonder getuigenverklaring.
Zo kan ik wel een verklaring uitzenden dat in de oorlog van 40-45 in de Verkade koekjesfabriek ernstig verzet werd geboden tegen de bezetters, door een voortdurende gladheid in de productie aan te houden. Mijn verklaring wordt opgepikt door een paar kranten, en dan is het een feit geworden. Mijn feit is dan nog steeds geloofwaardiger dan dat lopen door meneer De Visser over dat water.
Toch geloven sommigen dat dat lopen over dat water waar is. Vreemd.

Je moet elke dag iets schrijven, vind ik

2009-04-10T18:24:00.003+02:00

- Waarover schrijf je vandaag?
- Ik weet het nog niet. Ik heb het vandaag een beetje druk gehad, met tikwerk voor uitgeverij Van Oorschot.
- Ik meen opgemerkt te hebben dat jou dat niets uitmaakt.
- Ja, maar ik vlucht wel in een dialoogje. Ik kan twee mensen met elkaar laten praten. Iedereen zegt dat dat een kunst is, maar ik vind het reuze makkelijk. En dus reuze handig, als je eens niet weet waar je het over moet hebben.
- Zoals nu.
- Zoals nu, ja.
- Maar een dialoog moet toch ergens over gaan?
- Nee hoor.
- Nee???
- Het hoort bij de Tips & Trucs voor de Beginnende Schrijver. Een dialoog kan ook nergens over gaan. Je begint gewoon te schrijven. Je moet natuurlijk wel goed schrijven, maar dat geldt voor alles wat je doet. Je moet het goed doen.
- Waarom moet je elke dag iets schrijven?
- Dat geeft een beetje orde aan de dag, aan je leven. Ik werk zoals je weet niet meer en als je dan helemaal niets produceert, is dat zo’n leeg bestaan. Zo’n zinloos geheel. Ook moet je de handigheid in het schrijven bewaren. Dat lukt het beste wanneer je elke dag iets aardigs, iets leesbaars produceert.
- Wat is dat leesbare waar jij het altijd over hebt?
- Op de eerste plaats dat je nooit, maar dan ook echt nooit met een of andere mode meegaat. Een voorbeeld: houd je aan de Herziene Woordlijst van 1990, waar een pannekoek nog een pannekoek is, en niet een pannenkoek. Die koek komt uit maar één pan. Op de tweede plaats moet je gewoon in je moerstaal schrijven. Je moet de dingen niet moeilijker proberen voor te stellen dan ze zijn. Op de derde plaats moet je niet geloven dat je schrijfsels iets leerzaams voor de lezers bevatten, of dat ze literair waardevolle dingen bevatten of zo. Dat bevatten ze niet.
- Dat laatste had ik ook al opgemerkt, ja.

Ik vind dat een verlies

2009-04-09T23:56:00.004+02:00

Ik vind het jammer als ik een dag niet geschreven heb. Je moet elke dag iets schrijven, vind ik. Ook als je een dag, zoals vandaag, een computercrash hebt gehad. Niets werkte meer vanochtend. Maar vanavond deed hij het zomaar weer.
Waar het door komt, zou ik niet kunnen zeggen. Misschien heb ik morgenochtend weer een crash.
Ik zou nog kunnen mededelen dat mijn http-poort 80, mijn https-poort 443 en mijn ftp-poort 21 moeilijkheden ondervonden, dat wil zeggen: niet werkten.
Misschien is er onder de lezers iemand die zegt: dat probleem moet je zus en zo oplossen.
Morgen moet ik in elk geval wat teksten voor het Verzameld Werk van Karel van het Reve tikken, het zijn er niet zoveel, ik krijg dat wel af morgen en kan dat zo digitaal versturen, dan kunnen ze dat dinsdag (na Pasen) verwerken.
Ik moet wel Lieneke Frerichs, redactrice van dat VW, nog even mailen. Ik heb haar vanochtend een briefje gestuurd: Sorry, maar ik heb een computercrash. Bid voor mij, of nee, doe dat maar niet, vlóek maar voor mij de hemel in, dat helpt beter!
Dat briefje krijgt ze morgen. Ze hoeft dus niet te vloeken, dat moet ik haar zeggen.
Toch heeft zich vanavond een wonder afgespeeld, waar men zich iets bij af zou kunnen vragen: een computer die een hele dag niets doet, doet het zomaar weer. Het zal vast komen doordat mijn stukjes altijd zo godsvruchtig zijn geweest. God heeft gedacht: zo’n computer moeten we niet stuk gaan maken!

Diverse merken

2009-04-08T13:33:00.005+02:00

Jakobs shag bestaat niet meer, die wordt nu verkocht onder de naam Lucky Strike. Ik vind dat een verlies. Dat vindt de oude heer Jakobs ook.
‘Het is natuurlijk eeuwig jammer dat onze familienaam is verkocht, maar we hebben een goede slag geslagen. Een lucky strike! Ik heb er nog voor geijverd om Brandaris geïnteresseerd te krijgen, maar die waren alleen in onze zware shag geïnteresseerd, niet in onze halfzware. Brandaris, dat zijn echte shagjongens hè, en die van de Lucky Strike, dat zijn sigarettenboeren. Hebben geen verstand van shag. Als je vroeger een pakje Jakobs ging kopen, vroeg zo’n juffrouw, ook een Jakobs vloeitje? Nu zeg je: een pakje Lucky Strike halfzwaar, en een Jakobs vloeitje. Want die maken we nog zelf. Want die heren van Lucky Strike wisten helegaar niet dat bij shag ook vloeipapier hoort. Zoveel weten ze nou van het shagbedrijf!
Toen die heren van de British American Tobacco Group op ons kantoor langskwamen om de overname te bespreken, toen ging er wel wat door me heen, hoor. Kapsoneslui, dat zijn het! Maar ik wens ze veel succes met onze shag. Ik rook zelf ook shag, m’n hele leven Jakobs halfzwaar gerookt, maar ik ga godverdomme géén Lucky Strike halfzwaar roken! Ik ben overgestapt op Drum.
Dat is een concurrent, ja. Maar het zijn ook echte shagjongens, net als de Brandarisjongens, en daar hou ik nou eenmaal van. Eerlijke, harde werkers roken geen Lucky Strike. Eerlijke, harde werkers roken Jakobs, Drum, Samson of Brandaris. Of zware Van Nelle. Neerlandse waar, dan help je mekaar.
Wat we nou moeten gaan doen met ons familiekapitaal, weet ik nog niet. De Jakobsjes kunnen eigenlijk niets, behalve shag maken. Maar ja, we mogen niet met Jakobs shag op de markt komen van die Britse Amerikanen. Staat in het contract. We hebben onze naam verkwanseld.’

Daar won ik alles

2009-04-07T15:54:00.005+02:00

Ik ben zetter geweest, dus ik weet hoe een boekpagina eruitziet. Hoe je zo’n pagina maakt. Hoe je een boek maakt. Ik ben zetter geweest net voordat de computer zijn intrede deed. Ik werkte op fotozetapparatuur. Diverse merken. De klant kwam met zijn kopij of met zijn diskette, en daar maakte je vervolgens iets van.
Ik heb het altijd zeer leuk werk gevonden, en ik geloof ook dat ik er goed in was.
Ik heb altijd gevonden dat de boekpagina’s van Van Oorschot de allerbeste zijn, de mooiste boekpagina’s ooit in Nederland gemaakt. Zie bijvoorbeeld het Verzameld Werk van Karel van het Reve, waarvan de Delen I en II een paar maanden geleden zijn uitgekomen. Niet alleen is dat pure literatuur, het is ook wonderschone opmaak. Er is geen andere uitgeverij die dat zo goed op orde heeft. Van Oorschot gebruikt ook nog eens de correcte spelling van de Nederlandse taal, die gaat volgens de Herziene Woordenlijst van 1990. Alom hulde, dus.
Het is altijd mijn streven geweest om eens zo’n Van Oorschotje te maken of er op zijn minst aan mee te werken.
En dat lukt ook nog eens! Wouter van den Berg nodigde me vorig jaar uit, als vrijwilliger mee te werken aan het Verzameld Werk waar ik zojuist over sprak. Er zijn zo’n twintig vrijwilligers die al Karels werk tikken en corrigeren. Ik heb ongeveer 200 pagina’s gecorrigeerd.
Nu heb ik me gisteren ook aangeboden als tikker en Lieneke Frerichs, die de redactie voert over het geheel, was dolblij. Ze weet niet half hoe dolblij ik ben.

De sterkste renner

2009-04-06T12:22:00.003+02:00

De sterkste renner heeft de breedste schouders, zeggen wij in het wielrennen. Dat zal wel net zo zijn in het voetballen of in het volleybal, wat mijn broer doet. Ja, wij zijn als familie altijd gezegend geweest met sportiviteit. Ik heb nog een zus. Die waterpoloot.
Maar ik was al jong een snelheidsmaniak, ze noemden me Haastige Henkie, en toen ging ik wielrennen bij de liefhebbers en daar won ik alles. Toen ben ik beroeps geworden, bij Stabilitas. Toen won ik een tijd lang niets meer. Ik kwam niet meer vooruit, hè. Met die Italianen. Die wonnen alles, toen nog.
Toen we in de Giro reden, zaten we in hetzelfde hotel als een Italiaanse groep coureurs. Paniani, Montazani, Cassitani, noem ze maar op. Heel succesvol. En wij konden geen potten breken, daar. En toen merkte ik dat er ’s nachts geen Italiaan sliep! Terwijl Joop vroeger altijd zei: de koers win je slapend. Dus ik op een nacht naar die Italianen toe. Bleken ze door de gang heen en weer te rennen, op hun bedden te springen en zo. Warum tun jullie das? vraag ik, want ik ken geen Italiaans. Met veel moeite en gebaren zeiden ze: ons bloed is te dik geworden. Wovon dann? Van de EPO, zeiden ze.
Dus nu wist ik het, ik begon één en één is twee op te tellen. De volgende dag won Cassitani de etappe, weer met groot machtsvertoon. Schitterende overwinning.
Dus ik ga naar mijn soigneur toe en ik zeg: Zeg. Ik stop met de steroiden en de efedrine en al die andere ouderwetse middeltjes. Geef mij voortaan EPO. Waddisdat? vraagt hij. Ik zeg: daar krijg je mooi dik bloed van en daar ga je harder van rijden.
Nou weet je ook meteen het geheim van het Italiaanse wielrennen. Als een koers een uur of vijf duurt, doen ze de eerste vier uur niets. Het peloton slaapt, als het ware. Nou, als het ware... het sláápt.

Mooi voorjaarsweer

2009-04-05T16:32:00.003+02:00

Het was ook vandaag weer prachtig voorjaarsweer, maar ik heb het grootste gedeelte van de dag binnen gezeten. Ik heb nog even boodschappen gedaan, maar verder: de Belgische tv aan voor de Ronde van Vlaanderen, en ook mijn computer aan. Ik was bezig met John Sheppard (1515-1559), over wie ik een dezer dagen een stukje ga schrijven voor Op droeve toon.
De Ronde van Vlaanderen is gewonnen door Stijn Devolder, die ook duidelijk de sterkste renner was. Meestal — met de Oude Kwaremont, de Koppenberg, de Patersberg, de Taaienberg, de Muur van Geraardsbergen en met nog tien of elf andere heuvels — wint de beste renner die koers.
Bovendien kwamen er verschillende emails binnen, die ik moest beantwoorden. Dat heb ik dus ook maar gedaan. Er was een emailtje bij van de voorzitter van Muziekvereniging Excelsior: ‘Geachte Heer Hageman! Ik hoop dat de samenwerking met ons muziekcorps u goed is bevallen en wij hopen u ook in de toekomst muzikaal te blijven dienen!’
Daarop heb ik maar geantwoord: ‘Jazeker is die samenwerking mij goed bevallen. Ook mijn vrouw, madame Hageman, was zeer blij met de diensten van één uwer fluiters. Ikzelf vond dat de muziek wel mocht ophouden, dan konden we aan de slag in mijn tuin. Maar uw corps heeft geweldig werk verricht: alle bomen zijn keurig gesnoeid, de heggen zijn geknipt en de bloemen staan in de grond! Dank daarvoor!’
Het was prachtig voorjaarsweer. Ik herinner me nog Rondes van Vlaanderen waarop het regende en kil was. Het is duidelijk dat de opwarming der aardkloot hier een rol in speelt.

De namen zal ik u besparen

2009-04-04T16:55:00.003+02:00

Voordat Alice, zo’n anderhalf jaar geleden, in mijn leven kwam, heb ik drie andere vrouwen gekend. Hun namen zijn veilig bij mij. Ik had niet gedacht nog eens zo verliefd te worden, maar ik ben het geworden. Op Alice.
De afgelopen week was ze bij mij, in Egmond aan Zee. We hebben elke middag gewandeld door het dorp, want het was mooi voorjaarsweer. We hebben wat gepraat over William Byrd (1543-1623) en over John Sheppard (1515-1559), die allebei zulke machtig mooie muziek hebben gemaakt, en ook bijvoorbeeld over de uitvaartverzekering die ik wel, en zij nog niet heeft afgesloten.
Ik zei dat ik maar twee stukjes muziek bij mijn crematie wilde hebben: een zeer droevig stuk van bijvoorbeeld William Byrd. Daar beginnen we mee. En aan het eind bijvoorbeeld een stukje Bach, gespeeld door Glenn Gould, want je wilt niet dat de mensen zeer bedroefd worden. Ze moeten eigenlijk denken: hij is dood, maar wij zijn er nog!
Maar Alice mag er anders over denken, hoor. Zij mag bepalen welke muziek er komt, ze heeft er ook het meeste verstand van, en ik kan het toch niet meer horen. En als ze begint te twijfelen, kan ze altijd van alles vragen aan mijn zus Marja.
Dat ik nu hierover zit na te denken, komt doordat Alice vanmiddag weer weg is gegaan. De eenzaamheid grijpt me bij de strot. Mijn rechterschouder is ook al versleten, hij doet al de hele dag pijn. Niets helpt daartegen. Het enige dat helpt, is: Alice in mijn buurt hebben.
Gelukkig gaan we samenwonen.

Kom maar in mijn armen

2009-04-03T12:01:00.004+02:00

Ik was al op zeer jonge leeftijd verliefd: ik was zes jaar oud toen ik langs de Noordvaart liep en daar ineens compleet beteuterd stokstijf stilstond toen Marjan Kneuter langs kwam fietsen. Marjan was dertien, toen. Het jaar was 1960. Plaats van handeling: Dirkswoud.
Onze wegen scheidden zich, ik ben nog tientallen malen verliefd geworden (de namen zal ik u besparen), maar nu, 49 jaren later, heb ik Marjan Kneuter weer ontmoet!
Waar, zult u vragen? In Egmond aan Zee. Op het strand. Vanochtend, om 09:13 uur. En ik was weer net zo verliefd op haar als in 1960. Goed, haar gebeente oogde wat minder jeugdig dan toen, maar dat doet mijn gebeente ook.
- Goedemorgen, Marjan.
- Goedemorgen, Ben.
Je moet toch een soort gesprek beginnen aan te knopen.
- Zullen we hier maar gaan liggen?
- Dat is goed, Ben.
U zult zich misschien afvragen: ging dat zo snel? Dat gaat zo snel, inderdaad, als je wat ervaring hebt.
- Ik zou zeggen, Marjan, trek je kleren maar uit.
- Daar is het me nog te vroeg voor, Ben.
- Oké, dan wachten we daarmee. Hoeveel mannen heb jij gehad, Marjan?
- Negen.
- Dat valt mee, niet?
- Hoeveel vrouwen heb jij gehad, Ben?
- Zevenentwintig. Nee, achtentwintig, na vandaag.
- Aha! Een man met ervaring dus!
- Jawel, Marjan. Maar jij was de eerste, en nu ben je de laatste.
- Kom maar in mijn armen, jongen.
- Graag.
- Hum. Lékker!
- Jij hebt daar een leuk soort moedervlek.
- Waar?
- In je geum.
- Waar is mijn geum?
- Dat is hier, waar ik hem aanwijs.
- O. Dat is mijn nek. Heet dat je geum?
- Ja. Dat is je geum, lieverd. Biologie, het menselijk lichaam, pagina 68, achternek: geum.
- Ben jij altijd zo grappig, Ben?
- Normaal ben ik ernstig, vooral tegen langslopende dames. Het wordt ook wel je haam genoemd.
- Je mag mijn haam kussen, Ben.
- Dat doe ik, met alle graagte.
- Alléén mijn haam!

Haar waarschuwende werking

2009-04-02T11:47:00.004+02:00

Gisteravond was het weer eens zover. Ik zit te praten met Alice over de grote angst in mijn leven, die samenhangt met het trappen in glas. Alice is, wat je in de psychiatrie, van de ondervindende methode zou noemen.
- Trek nu eerst je schoenen eens uit.
- Nee.
- Trek ze gerust maar uit, jongen.
- Nee.
- TREK JE SCHOENEN UIT!!!
- Oké.
- Je sokken ook uitdoen.
- Nee.
- Dan trek ik ze uit.
- Oké.
- Dan drink ik dit wijnglas even leeg.
- Proost.
- Want dat is zonde.
- Ik zei toch proost?
- Het glas is nu leeg. Nu ga ik naar de keuken toe.
- Oké. Ik hoef geen koffie, hoor!
- Nee, da’s goed. Nu breek ik dat glas, hoor je het?
- Ik hoor het, ja.
- Dan kom ik weer terug.
- Welcome back.
- En nu gaan we kussend ronddansen door je hele huis.
- Behalve door de keuken.
- Behalve door de keuken, ja. Kom maar, schattebout.
- Oké.
- Kom maar in mijn armen.
- All right.
- Gaan we even dansen.
- Moet jij ook even je schoenen uitdoen.
- Waarom?
- Gelijke monniken, gelijke kappen.
- Welnee. Dat is onzin. Ogen dichthouden. Nu gaan we rechtsaf.
- Oké.
- Zie je wel? Er is helemaal geen glas op de vloer.
- Nee.
- Dus die angst van je, dat is totale onzin.
- Juist, totale onzin. Aárggh!

De komende dagen

2009-04-01T11:23:00.003+02:00

De komende dagen zullen bepalend zijn in het leven van Sjoerd de Vries, journalist bij het dagblad De Pers. De Vries is de schrijver van het artikel ‘Wilders burgemeester Den Helder’ dat gisteren (31 maart) op de voorpagina van De Pers verscheen.
‘Het was bedoeld als één april grap, en moest dus op 1 april in de krant komen,’ zei De Vries ons telefonisch, ‘maar dat is niet gelukt. Ik zou wel eens willen weten wie van de opmaakredactie zich schuldig heeft gemaakt aan deze te vroege plaatsing!’
Door deze te vroege plaatsing zijn in Den Helder rellen uitgebroken in de Antilliaanse gemeenschap, en de Helderse gemeenteraad wil de kosten ‘afwentelen’ op De Pers. Ook H. Koning, hoofdinspecteur van de Helderse politie, was zeer onaangenaam getroffen door het bericht: ‘Een schadelijke, nee, een schandelijke manier van doen!’
Wij gingen dus op zoek naar de persoon die dit bericht één dag te vroeg in De Pers plaatste, en wij hebben die persoon gevonden: Kees Jorritsma (23). Kees is nog maar twee weken in dienst van De Pers en dacht zich wel een ‘geintje’ te kunnen permitteren.
Welnu, Kees! Het is in Nederland zéér ongebruikelijk dat men zijn één april grappen al op 31 maart bekend maakt! Maar je bent nog jong en onervaren. Normaal zou een krant van de statuur van De Pers haar medewerker ontslaan wanneer die medewerker zulke domme fouten maakt als jij gedaan hebt. Wij hebben van de directie te horen gekregen: dit was één keer, maar het zal nooit meer gebeuren!
Dat hopen wij als lezers natuurlijk ook, want we lezen een krant bijvoorbeeld om haar waarschuwende werking.

Ik woon in Egmond aan Zee

2009-03-31T12:53:00.003+02:00

Ik woon in Egmond aan Zee, en ik prijs me gelukkig dat ik er woon. Over anderhalf uur komt Alice. Alice woont 82 kilometer ver weg, in een plaats niet ver van Den Haag. Ze vertelde me vanochtend dat er helicopters boven Den Haag ronddraaien vanwege die Afghanistan-conferentie. Ik zei, dan hebben de deelnemers tenminste de indruk dat er aan hun veiligheid gedacht wordt. De historie heeft uitgewezen dat die helicopters helemaal niet voor veiligheid zorgen, maar het zal nog heel lang duren voordat men die dingen uit de lucht haalt.
Alice en ik gaan deze dagen onder meer luisteren naar de muziek van William Byrd (1543-1623), een waar genot, want William Byrd was een nog groter componist dan Thomas Tallis, en Tallis vind ik al zo goed. Ik zal voor enkele verrassingen zorgen op Byrd-gebied.
Misschien gaan we ook nog een middag naar de Hortus Bulborum te Limmen. Dat is een tuin waar ze nog de uitzinnige tulpensoorten uit de 16e eeuw hebben. Ik ben wel geboren in Limmen, maar die Hortus heb ik nooit gezien. (Zo was ik ook nog nooit in het Egmonds Museum geweest, maar daar zijn Alice en ik vorig jaar in gegaan.)
Als het een beetje mooi weer blijft, kunnen we gaan wandelen door het dorp en door de duinen.
Stilzwijgende afspraak: ik kook (‘ik weet toch beter waar alles staat dan jij’).
Of er stukjes geschreven zullen worden, de komende dagen, moet nog afgewacht worden.

‘Houdt de dief !’

2009-03-30T12:16:00.005+02:00

Ik woon in Egmond aan Zee. Ik kom nooit in wijken waar je beroofd wordt, ik weet ook niet welke wijken dat zijn. Vroeger zeiden ze wel dat je bepaalde straten en stegen te Amsterdam maar beter kon mijden, omdat je daar de kans liep beroofd te worden. Maar ik ben daar dus nooit geweest, ben ook nooit beroofd en heb ook nooit meegemaakt dat iemand beroofd werd.
In Egmond aan Zee zijn geen rovers, want ze weten dat ze een gerede kans lopen bij een rooftochtje vermoord of zwaar verminkt te worden. Wij houden er hier van, maatregelen te nemen.
Ik heb het dus nooit meegemaakt. Maar zou ik, als ik op straat beroofd zou worden, ‘Houdt de dief!’ roepen? Nee. En zou u dat doen? Ook niet. U roept bijvoorbeeld ‘Hé, klootzak!’ of ‘Pliesie!’
‘Houdt de dief!’ is een uitdrukking die van Nicolaas Beets zou kunnen komen, en dat was een 19e-eeuwse dichter, schrijver en dominee.
Zijn er nog meer van zulke uitdrukkingen? Ik ken er twee, die allebei hun oorsprong kennen in de jaren zeventig. Er was toen een tv-programma ‘Ren je rot!’ Dat zegt geen jongen of meisje meer, en heeft ook nooit een jongen of meisje uit zichzelf gezegd.
De andere uitdrukking heb ikzelf in de jaren zeventig bedacht — en als ik het niet bedacht heb, moet u het maar opeisen voor uzelf — maar nooit uitgesproken. De jaren zeventig, dat was de tijd van het schoudervullende haar der heren, dat weet u nog wel. Als ik zo’n heer dan in de wind zag staan, dacht ik: ‘Kam je gaar!’

Een heerlijke rust

2009-03-29T15:11:00.003+02:00

Het is zondagmiddag en we bevinden ons, wandelend, langs de Noordvaart te Dirkswoud. Er staat geen wind en het water klotst dus niet, maar gulpt vriendelijk tegen de oever. Aan de overkant: drassig weiland met een koe of tien twintig. Ze herkauwen kalmpjes liggend, bij de bosschages nabij boer Barks boerderij. Wat het weer betreft: het is goed weer vanmiddag! Het motregent nu eens niet, de zon schijnt en het is twaalf, dertien graden. Het is zulk fantastisch voorjaarsweer dat tientallen Dirkswoudenaren zich wandelend voortbewegen langs de Noordvaart.
Daar is bijvoorbeeld Karin Klaver, die cassière is bij de supermarkt van Dirkswoud.
‘Dag, Karin!’ zeggen wij.
‘Dag, dief!’ glimlacht zij terug.
Ze refereert aan een akkefietje dat wij eens hadden in de supermarkt. Wij zijn de directeur van De Toendra, het dorpsmuseum van Dirkswoud — Jan Spekstra, aangenaam! — en wij gingen koffie kopen in de supermarkt. Koffie kopen wij voor het hele jaar, die slaan wij op in de koffiekamer en zo zitten wij nooit zónder.
Ik had dus een winkelkarretje vol pakken koffie, en ik leg één pak koffie op de transportband voor Karins kassa, willende zeggen: ‘Hiervan 52.’ Zodat zij 52 maal, enzovoorts.
Op dat moment echter werd ik onwel. Ik viel over mijn winkelkarretje heen, raakte bewusteloos en het volgende dat ik mij herinner was de mond van mevrouw De Gruijter, die probeerde mij weer bij te brengen door middel van mond op mond beademing.
In de consternatie die ontstaan was, had Karin mij slechts een bedrag voor één pak koffie berekend. Dat rekende ik af, met een wazige blik, en ik rijd mijn winkelkarretje naar De Toendra, die tegenover de supermarkt gelegen is.
Halverwege hoor ik echter: ‘Houdt de dief!’
Enfin. Zo maakt men wat mee. Wat een heerlijke middag is het nu.

Met grote voortvarendheid

2009-03-28T00:12:00.005+01:00

In Limmen heerste, eind vijftiger jaren, een heerlijke rust. Je had voor Slager Snel een landje aan de Kerkweg dat door boer Pauw bewerkt werd. Hij had er bloembollen op staan, zoals ieder op die landjes.
Boer Pauw was een vreemd mens. Hij was ten eerste niet katholiek, hij woonde in zijn boerderij, anderhalve kilometer zuidelijker, vlakbij de protestantse kerk. Daarom al moesten we voor hem uitkijken.
Boer Pauw ging ook ouderwets te werk: met een paard en wagen, hij deed al het werk met de hand. Zijn paard was ook al zo oud. Krakkemikkig. Je kon je niet voorstellen dat ooit iemand hem zou vragen: ‘Wat is nou, boer Pauw, je bedrijfsplan?’
Later is, ook op de Kerkweg, nog een Pauw Schoenherstelbedrijf gekomen (vlak naast Stuifbergen’s kapsalon), waarvan ik ook niets begreep en waarheen ook nooit schoenen van ons gezin gegaan zijn. Ik weet niet of die Pauwen van de Schoenen katholiek of protestants waren.
Met boer Pauw heb ik later wel kennis gemaakt. Via zijn buitengewoon aardige dochter. Ze heette Ria. Toen ik veertien jaar was, zat ik elke dag van het jaar in de bibliotheek. Ik las alles wat er te lezen was. Ria deed dat ook.
Dan kom je er vanzelf toe om elkaar boeken voor te stellen. Ria heeft me Max Havelaar voorgesteld, herinner ik me nog. Ik weet nog hoe ik haar Camera obscura voorstelde: ‘de titel is wel moeilijk, de rest van dit boek valt wel mee’.
Ik woonde vlakbij de Kerkweg, zij woonde aan de Uitgeesterweg, anderhalve kilometer verder naar het zuiden. Ik had wel gehoord, van de Kootjes die ook aan die kant van het dorp woonden, dat het bij de Pauwen daar raar toeging. Ruw.
Toen ik daar, op zestienjarige leeftijd, tenslotte op bezoek ging, bleek het bij de Pauwen helemaal niet zo raar te gaan: mevrouw Pauw (een zeer aardig mens) offreerde me koffie, Ria had een aparte kamer waarin ze kon lezen (dat had ik niet!) en meneer Pauw, die man die zo ouderwets met paard en wagen door het dorp reed, was binnenshuis zeer bespraakzaam. Hij vroeg me bijvoorbeeld, waarom ben je nog katholiek. Ik zei: dat ben ik niet meer. Hij: dat ben je ook nooit geweest, jongen.

Onze grote voorganger

2009-03-27T13:00:00.004+01:00

U weet, dames en heren raadsleden, wie onze grote voorganger was? De stichter van ons prachtige Dirkswoud? Dat was Dirk II van Bredeveld, die in het jaar 1011 met zijn mannen de streek binnenviel, strijd leverde met de Westfriezen en met grote voortvarendheid kasteel Bredeveld liet bouwen. Daarvan hebben wij de archeologische resten in 1964 gevonden aan de Noordvaart.
De tinnen borden waaruit ze gegeten hebben en de prachtig gegrafeerde drinkbekers — de Dirkswouder drinkbekers of Dirksbellen worden ze genoemd in de antiekwereld — staan allemaal in ons dorpsmuseum De Toendra.
Dirk maakte van dit kleine gebiedje een aparte vrijstaat, en dat is Dirkswoud ook gebleven tot 1329, het verschrikkelijke jaar van de branden en de overvallen door de Westfriezen.
Maar terug naar het jaar 1011, de stichting van Dirkswoud. Dat is over twee jaar dus duizend jaar geleden. Wat gaan wij daaraan doen, dames en heren?
Een historisch spel, zegt u. En wie moet er dan voor Dirk doorgaan? Hij had volgens de overleveringen een ontzettend zware stem. O wacht, Barend Wiesman van de toneelvereniging! Hij moet dan wel zijn Amsterdamse accent, u weet wel, ‘Kraag de tering!’ en zo, dat accent moet hij eens afleren, want Dirk was dan wel een vechtersbaas en een hoerenloper, maar hij was toch een nette man.
En nu we het daar toch over hebben, wie zullen de hoertjes worden? Want u weet dat Dirkswoud door Dirk is opgericht als hóerenvrijstaat. Er zal wat mannelijk vocht zijn verspild, in de goede jaren! Ik stel voor dat álle bewoonsters hoertjes worden, uiteraard alleen voor het jaar 2011.

Rampen voltrekken zich!

2009-03-26T00:24:00.004+01:00

Het is dan ook niet meer dan normaal dat ook wij, communisten, zich daarover uitspreken. Karl Marx, onze grote voorganger, was al voor revolutie. Democratisering van de werkmiddelen. Dat zei hij al, samen met Fridryck Engels, toen er nog helemaal geen crisis wás!
Toen er nog helemaal geen crisis was.
Maar die crisis is er nu wél, partijgenoten!
Hoe te reageren.
Ik zou allereerst zeggen: de maatregelen van de burgerlijke partijen, die klóppen gewoon niet. Dat pást niet. Die verhoging van de pensioenleeftijd, wie is daarvoor?
Dat dacht ik wel: niemand.
Dat bedoel ik ook met democratisering. Als een hele partij zich verzét tegen iets, dan heeft dat vanzelf iets... democrátisch! Laten we dat vanavond ook maar even vieren!
En wie is ervoor dat de vliegtax wordt gehandhaafd? Juist, iedereen! Onbegrijpelijk dat een regering — met daarin de zogenaamd socialistische partij PvdA! — daarmee akkoord is gegaan.
Wij zijn dus vóor een duurzame economische vooruitgang, maar wij zijn tégen massa-ontslagen.
Wij zijn natuurlijk ook tegen die 67 jaar, waar mevrouw Jongerius, van de zogenaamd socialistische FNV, mee ingestemd heeft. Maar die FNV stemt nou eenmaal met alles in waar de werkgevers in de SER mee aankomen. Die werkgeversbonzen zeggen, da’s peanuts, die 67 jaar, maar vraag dat maar eens aan onze leden!
Maar wij weten nog goed dat mensen van 64, 65 jaren oud — zij kunnen de krenten in de pap zijn! Wordt lid!

In deze tijden van zware crisis

2009-03-25T13:23:00.003+01:00

De internationale kredietcrisis is bezig ook in Dirkswoud hard toe te slaan. Wethouder Bertels van Financiën, Sport, Recreatie en Visserij is hier duidelijk over: ‘We gaan het ook hier in Dirkswoud voelen. We zullen merken dat we de broekriem strakker om ons middel moeten gespen, want tjongejonge, wat wordt er veel over gepraat op het gemeentehuis! Crisis dit, crisis dat. Ik heb het een jaar geleden al zien aankomen, maar ik heb er toen niets van gezegd, want je bederft gauw het hele investeringsklimaat. Maar een crisis is het nu, hoor! Rampen voltrekken zich. Mensen worden werkeloos, bijvoorbeeld Kees Tapuit, die heeft zijn congé gekregen bij Sloopbedrijf Haringsma. Het ging niet meer bij het sloopbedrijf, hè, mensen in dienst houden. Dus Kees zal zich moeten omscholen tot boerenknecht, of hij kan conciërge worden bij basisschool De Rotte Woerd. Zoiets kan hij nog proberen. Maar wat een ellende! Vooral de kleine man zal ernstig getroffen worden door de graaicultuur te Amerika, waar toch de oorzaak van de crisis ligt. Of niet?’
Kees Tapuit: ‘Op de eerste plaats was de verhouding tussen mij en de patroon van het sloopbedrijf, Janus Haringsma, niet tiptop. Zo heeft hij mij een jaar geleden, ten onrechte, beschuldigd van diefstal van een sloophamer. Die sloophamer heeft hij later teruggevonden, maar van een excuus is nooit sprake geweest.’
Janus ‘Heipaal’ Haringsma: ‘Het is een vreselijke toestand, want de mensen bieden niks meer aan, hè. Ze blijven in hun ouwe troep wonen, ze kopen niks meer. Door de crisis. Dus ik moet wel volk ontslaan. Erg jammer.’

In één klap

2009-03-24T13:08:00.003+01:00

- En te gast is ook Diederik van Klammeren, econoom. Meneer Van Klammeren, de regering is nu al weken-, nee, maandenlang niets aan het doen. Kán dat zomaar?
- Dat kan zomaar, ja.
- Jahaha!
- Ik bedoelde het serieus, meneer Witteman. De regering doet al járenlang niets dat in het belang van ons land zou kunnen zijn, en het gaat ons evengoed vrij goed.
- Ja maar...
- Wat nou ja maar?
- In deze tijden van zware crisis...
- Kom, houd toch eens op met praten over een crisis! Wélke crisis dan? Er is even een moeilijkheidje bij Fortis en bij ABN-Amro geweest, ook even bij de ING. Dat noem ik nog geen crisis. Er gaan elke jaar zoveel duizenden bedrijven en bedrijfjes failliet.
- Ja, maar zo’n systeembank...
- Had u ooit gehoord van een systeembank voordat ze gered moesten worden? In de economie is het een onbestaand woord. In de economie spreken we over een nul-entiteit. Als je als bank bijvoorbeeld stomme dingen hebt gedaan, de spaarders vertrouwen je niet meer en de mensen lopen weg, dan ben je een nul-entiteit. Opheffen de boel, dan.
- Maar de aandeelhouders?
- U was toch een socialist? Over aandeelhouders hoeft men zich in het algemeen geen zorgen te maken.
- Maar noem eens een maatregel die de regering kan treffen, die goed is voor het land.
- Een staatsbank instellen, dat is het enige dat ik kan bedenken, meneer Witteman. Ze hebben ABN-Amro, maak daar een staatsbank van.
- En die staatsbank zou dan kredieten kunnen verlenen aan bijvoorbeeld bouwmaatschappijen?
- Bijvoorbeeld. Je noemt die bank de Sociale Staatsbank, de SSB. Dat vinden al die CDA-ertjes en PvdA-ertjes heel mooi.

Gejuich stijgt op

2009-03-23T13:06:00.005+01:00

Gejuich stijgt op uit aller kelen nu blijkt dat de regering werkt aan een plan ter vermijding van de internationale geldcrisis. ‘In Holland niet!’ sprak de heer Balkenende.
‘Hoe gaat u dat dan doen?’ vraagt de heer Mingele.
‘Kent u de uitdrukking vlaktaks?’
‘Die ken ik, ja.’
‘Die vlaktaks gaan we invoeren, en met terugwerkende kracht: tot 1 januari 2008. Let nu even op en zit niet aan uw baard te plukken. Wie tot 12.000 euro per jaar verdient, betaalt 0% belasting. Wie 12.000 euro tot en met 50.000 euro verdient, betaalt 20% belasting. Het meerdere boven de 50.000 euro wordt met 100% belast. Dat is in grote trekken het plan.’
‘Het ziet er mooi uit!’
‘En verder gaan we de overheid kleiner maken. Ministerie van Onderwijs: weg ermee. Ministerie van Wegverbreding of hoe heet dat, van Mobiliteit — ik weet niet eens hoe die dingen genoemd worden — kan ook weg. Uiteindelijk houden we over: een minister van Justitie en een minister van Financiën, met elk een paar ambtenaren. U begrijpt, dat gaat de overheid miljarden opleveren.’
‘Héél mooi! Maar nog even terug naar die vlaktaks. Wat gebeurt er met de mensen met hypotheken? Die kunnen ze niet meer betalen straks.’
‘Inderdaad. Daar hebben we over nagedacht. Hypotheken worden ook afgeschaft.’
‘In één klap? Zomaar?’
‘Ja, meneer Mingele. In één klap. Dat geld wordt door de banken toch alleen maar gebruikt om te speculeren in Amerika. Zondegeld is het.’
‘En hoe zal het dan gaan met de binnenlandse kongzumpfie?’
‘Ach, meneer Mingele. Als u nu weet dat behalve de hypotheken ook de huren zullen worden afgeschaft, dat dus iedereen het recht heeft op vrije bewoning...’
Ik zei al: gejuich stijgt op uit veler kelen. Zo zal het wel niet gaan.