Posts tonen met het label anarchisme. Alle posts tonen
Posts tonen met het label anarchisme. Alle posts tonen

dinsdag 20 januari 2009

Een zéér ongewoon stuk

De thuisblijvers hebben weer eens ongelijk gehad! Het stuk Theatrix dat gisteravond in theater Pingel Pangel éénmalig werd opgevoerd door het A.T.C. (Anarchistisch Theater Collectief) was ronduit vernieuwend. Of, zoals regisseur Manus Manousch het achteraf uitdrukte: ‘Het was de bedoeling een verpletterende indruk te maken op het publiek, en verpletterd hebben we ze!’
Veel lof moet uitgaan naar Madeline Kramer en Joost Bartong, die de naakte Juliana en Bernhard speelden en dit zo overtuigend deden dat een televisiecarrière er voor beiden echt wel in zit. Wat te denken van dit stukje dialoog:
- Bernhard, je moet bedenken dat wij hier voor der mensen lol zitten!
- Joeliaantje, damit ben ik het oneens! Het gaat toch wenigstens ook over onze eigen lol?
- Je eigen lol, die haal je maar in Parijs of Londen of Rio de Janeiro, Bernhard.
Evenveel lof moet uitgaan naar de lakei, gespeeld door Carol van Piers, en naar de choreograaf van het stuk, Mirtan Blömen, die het geheel een zeer boeiende, sexueel getinte atmosfeer meegaven.
Die atmosfeer bleef bestaan na de pauze, toen de naakte Beatrix op het toneel verscheen, die op de vraag van een hofdame over borstkanker haar borsten bevoelde en sprak: ‘Gééns. Zans!’ Zeer overtuigend gebracht.
Aan het slot van het stuk sleepte de naakte Beatrix met een paar lakeien een houwitzer het toneel op, ze riep: ‘Waar zijn de burgers?’, ze richtte op het publiek en vuurde. Het licht ging uit, zodat we de totale chaos niet precies hebben kunnen waarnemen.
Deze prachtige toneelavond was bedoeld om sympathie op te wekken voor de aanstaande kraak van het paleis te Soestdijk.

donderdag 8 januari 2009

Zalen vol gelovigen

In het begin van de jaren zeventig stemde ik geen PvdA — wat was dat voor burgerlijk gedoe: arbeid — ik stemde pacifistisch socialistisch. De PSP. Ik was nog jong, ik was ook betrekkelijk wild en Van der Spek en Van der Lek vond ik allebei goede lieden. Anarchisten vond ik toen ook goed volk. Bakoenin, Kropotkin, ik las alle boeken en artikelen die over ze gingen.
Nog steeds volg ik de hedendaagse anarchisten, bijvoorbeeld via een post op mijn StumbleUpon-account. Het is tegenwoordig een tamelijk flauwe boel, is mijn indruk, maar er is ook geen oorlog meer in Vietnam enzovoorts. Dat was begin jaren zeventig een hot issue, en niet ten onrechte.
Voor mensen van mijn smaak was er toentertijd op de Nieuwezijds Voorburgwal in Amsterdam een boekwinkel van Van Gennep, waar ik onder meer een boek heb gekocht dat ging over de 200 van Mertens, maar dan in de Verenigde Staten. Dus hoe de Duponts en de Rockefellers en de Fords aan hun geld waren gekomen: door het te stelen, daar kwam het op neer, van de gewone mensen. Het verhaal dat je nu ook weer hoort, terecht, over de bankiers en beleggers.
Maar ik heb nooit aan een demonstratie meegedaan. Een vereniging van drie mensen of meer heeft me altijd tegengestaan: je kunt dan niet meer praten en luisteren. Een gesprek is niet meer mogelijk. Daar komt bij dat ik altijd andere teksten zou willen meedragen op die demonstraties. Ook vond en vind ik dat een beweging er niet sterker door wordt wanneer er maar meer mensen aan meedoen.
Zoals je op scholen en universiteiten ook maar één spreker moet hebben (de leraar, de professor) waar de rest naar moet luisteren. Ik ben dat zeer met Karel van het Reve eens. Hij wist iets, wat wij, simpeler lieden, nog niet wisten. Wat moeten wij dan doen? Wij moeten dan luisteren.
Dus er is wel iets veranderd.